Het kwam toevallig deze week nog ter sprake. Iemand vertelde mij dat ze nog nooit iemand zo gepassioneerd had horen praten over zo’n saai onderwerp, arbeidsomstandigheden. Ik wist even niet wat ik hoorde. Hoezo saai? Lochem gemist?
Mijn werk, de veiligheid, de omstandigheden waaronder mensen werken, is een dodelijk saai onderwerp maar ik kan mijzelf er wel in verliezen. Ik weet ook dat ik het ook kan loslaten. Sommige ezels willen zich nu eenmaal het liefst meer dan drie keer aan dezelfde steen stoten, om er maar een gezegde op los te laten.
Ik kan mij ook verliezen in een boek. Een goed boek, is voor mij een boek waar ik vrijwel van het begin in zit. Schrijvers die in staat zijn om zo beeldend te schrijven, je zo in het verhaal te trekken, zijn mijn voorbeeld. Ann Cleeves is zo’n schrijfster, in haar boeken kan ik mezelf verliezen. Het is alsof ik er zelf bij ben. Een heel andere schijver, James Michener kon dat ook. Zijn verhalen spelen vaak in de geschiedenis, maar ook hij kon als geen ander een omgeving beschrijven, als of je er was, er door heen liep, de bloemen kon ruiken, de wind kon voelen.
Het gebeurd niet altijd, maar soms kan ik mezelf ook verliezen bij het schrijven van een verhaal. De eerste keer dat ik dit zo ervaarde schrok ik er wel een beetje van, het was alsof het verhaal z’n eigen weg ging. Het verhaal leek zich zelf te vertellen. Ik merkte dat ik ook in die situatie mezelf helemaal kon verliezen en dat voelde echt vreemd.
Geef een reactie