Het is alweer lang geleden; ik was nog niet eens getrouwd. Via social media was ik, na meer dan twintig jaar, stomtoevallig in contact gekomen met een oude buurjongen. Wij woonden destijds in Heemstede. Voor wie niet weet waar dat ligt: onder Haarlem en naast Aerdenhout. Die ‘Ae’ zegt ook wel iets over dit dorp. Heemstede was het minder deftige broertje. Wat niet wil zeggen dat er geen bekende Nederlanders uit Heemstede kwamen, want iedereen kent natuurlijk mijn andere buurjongen, Johan Neeskens, en serieus, een paar straten verder, aan de Herenweg woonde Godfried Bomans. Goed, genoeg over Heemstede en haar inwoners. Ik kwam dus stomtoevallig, via Facebook, een oude buurjongen tegen. Hij was niet alleen mijn oude buurjongen, hij zat ook bij mij op de lagere school, de Dreefschool. Een ouderwetse lagere school, in een oud, statig pand aan de Heemsteedse Dreef. Ik moet hierbij direct zeggen dat ik niet bij hem in de klas zat. Ik zat bij zijn oudere broer in de klas.
Ik kwam destijds veel bij hen thuis. Zij woonden in een vrijstaand huis met, kan ik mij nog goed herinneren, een vleugel in de voorkamer. Wij waren allebei, laat ik zeggen, wat serieus en destijds al erg bezig met de natuur, met de dieren, de planten en wilden destijds ook allebei het liefst bioloog worden. Hierover schreef ik al eerder een verhaal.
Hoewel wij af en toe via Facebook contact hadden en reageerden op elkaars posts, kan je niet zeggen dat er sprake was van frequent mailcontact. Ik was dan ook verbaasd toen ik, gewoon via e-mail, bijna een jaar later een mail kreeg van hun moeder. Zij herinnerde mij nog goed en was benieuwd hoe het met mij ging. Zij vertelde in de bewuste mail ook dat haar oudste zoon, mijn oud-klasgenoot, zou gaan trouwen. Zij wilde mij uitnodigen voor de bruiloft.
Het feest zou plaatsvinden bij het Kopje van Bloemendaal. Zijn moeder leek te suggereren dat de uitnodiging ook van mijn oud-klasgenoot en zijn aanstaande echtgenote kwam. Het leek mij leuk om oude bekenden na zo’n lange tijd weer te zien. Zo reed ik destijds naar Bloemendaal. Hoewel ik ooit wel eens bij het Kopje van Bloemendaal was geweest, moest ik even zoeken, maar toen ik de auto de parkeerplaats opreed, herkende ik het direct. Het was druk. In de hal achter de ingang stond een tafeltje met twee mensen erachter, die vroegen of ik direct het gastenboek wilde tekenen. Iets wat ik keurig deed. Binnen in de zaal was het een drukte van belang. Er kwam meteen iemand naar mij toe met de vraag of ik wat wilde drinken en of ik ook een gebakje lustte. Nadat ik wat te drinken had gehad, zag ik een rij mensen. De rij liep door in een ander zaaltje. Ik nam aan dat deze mensen in de rij stonden om het bruidspaar te feliciteren. Ik moet bekennen dat ik nog geen bekende gezichten was tegengekomen, maar na al die jaren kon dat natuurlijk goed. Toen ik niet veel later voor het bruidspaar stond, werd er meer duidelijk. Ik kende helemaal niemand. Ik was op het verkeerde feest beland.
“Op de eerste verdieping is een klein zaaltje, volgens mij is daar ook een feestje!” zei de bruidegom, nog behulpzaam.
Bovengekomen kwam ik binnen op een kleiner, besloten feest. Ik herkende direct mijn oude klasgenoot. Hij herkende mij, na enige twijfel, ook. Wat echter wel vreemd was, hij was verrast dat ik er was. Zijn moeder, die erbij kwam staan, bleek alles als verrassing te hebben geregeld. Ik heb die avond nog een tijdje gesproken met zijn moeder en ben al weer snel naar huis gereden. Laat ik erop houden dat alles lang achter ons lag.
Geef een reactie