Het is al lang geleden dat ik een blog heb geschreven. Ik was te druk met andere dingen. Ik ging er prat op dat ik 48 uur in een dag kon stoppen. Elke email beantwoordde ik per omgaande en als dat niet direct lukte dan toch zeker binnen een uur. Het moest altijd meer, beter en sneller. Ik hield cursisten voor dat het ging om spelplezier maar diep van binnen was ik extreem prestatiegericht. Ik schreef meerdere verhalen over hoe belangrijk het proces is en hoe ondergeschikt dat was aan de prestatie. Ik hield mezelf voor de gek en dat hield ik ook nog eens erg lang vol.
Wij leven in een vreemde wereld. Na ruim twee jaar Coronacrisis, vind er op dit moment op enkele honderden kilometers van onze grens een oorlog plaats. Niet dat er niet overal in de wereld gewapende conflicten zijn, oorlogen zelfs, maar deze oorlog, binnen onze Europese grenzen, doet onze wereld op de grondvesten trillen. Wij rollen van de ene crisis in de andere crisis. Sectoren liggen op hun gat, de prijzen reizen de pan uit, mensen komen in financiële problemen. Bedrijven moeten hun dienstverlening afschalen omdat ze personeel te kort komen, maar ondanks dat zijn de werkloosheidcijfers nog nooit zo laag geweest. Het is op dit moment zelfs zo dat wij ons personeel uit het buitenland halen. Nu is dat binnen één Europa niet eens veemd, maar het personeel komt niet zelden van veel verder. Dolf Jansen vroeg zich laatst bij Khalid en Sophie af waar al dat personeel is gebleven. Als verklaring werd gegeven dat bedrijven tijdens de Coronacrisis veel personeel had ontslagen dat niet heel makkelijk de weg weer terug weet te vinden naar de oude werkgever. Dat zou er verklaring kunnen zijn, maar ergens hebben deze mensen elders wel werk gevonden anders zouden wij hen terugvinden in de huidige werkloosheidscijfers. Een andere verklaring was het feit dat bedrijven altijd uit zijn op groei, op uitbreiding, op grotere winsten. Een economie die niet groeit zit zwaar in de problemen.
Al in 2016 schreef De Correspondent een artikel over onze Prestatiemaatschappij. Hoe wordt je nu gelukkig in een wereld die draait om succes? Zij schreven toen al dat iedereen bezig was met het perfecte plaatje, alles moest nog beter, nog sneller. nog mooier. Ik moest destijds denken aan onze toenmalige premier Jan Peter Balkenende. Hij werd gisteren nog eens aangehaald. Balkenende was een warm pleitbezorger van de oud Hollandse VOC mentaliteit. Wij waren, volgens hem verworden tot een maatschappij met klaplopers. Wij waren tevreden met een zesje, terwijl het niet erg was om voor een negen te gaan.
Ik heb de ‘commandomaatschappij’, waar wij uitkomen, nog bewust meegemaakt. Ik luisterden naar mijnheer Sempel, onze baas. Wij hielden ons aan de regels van onze baan, klokten netjes ’s morgens in en keerden aan het einde van de dag huiswaarts. Werk zorgde voor een inkomen, en daarmee was het klaar. Ik moet zeggen dat ik toen al aan begon te schoppen tegen die regels en had een broertje dood aan die prikklok.
“In de prestatiemaatschappij leggen we het werk onszelf op. We zijn ons eigen merk geworden; proberen onszelf zo goed mogelijk te positioneren in de markt; wisselen elke paar jaar van baan of project.” Ik ben zo langzamerhand een vleesgeworden voorbeeld van die prestatiemaatschappij. Ik wissel met enige regelmaat van baan, maak erg veel overuren, volg de ene studie na de andere. Ik ben voortdurend bezig met zelf beter te worden. Toch heb ik ergens een enorme behoefte aan rust, aan zekerheid, aan geen gedoe om mij heen. Ik verlang naar even stil te staan, om terug te kijken en om mij af te vragen of al die hectiek, al dat streven naar meer, naar beter de moeite waard was. Jaren geleden schreef ik voor de Volley Techno een artikel over de vraag of minder hoge doelen ook het nastreven waard waren. De conclusie was dat de top maar heel erg smal is en dat het dus niet heel verkeerd is om tevreden te zijn met minder hoge doelen. Voor de een is de Mount Everest haalbaar, voor een ander is de Vaalserberg al hoog genoeg. Aan de andere kant is het ook zo dat denken in achterstand, achterstand creëert. Met andere woorden, als je denkt dat je iets niet kan, dan lukt het ook gewoon niet. Kortom, als je er vanuit gaat dat niets lukt, kom je niet ver. Om te leren lopen moet je toch op enig moment die eerste stap gezet hebben, maar om daarna direct als doel te stellen dat je de wereld dan maar rond moet gaan lopen is ook weer zo wat. Misschien is het Pieterpad al ver genoeg of misschien is de groene route bij Kootwijk ook al erg mooi.
Ging dit blog niet over sport? Wat heeft dit nu met de sport te maken, behoudens dan dat wandelen, kwam ik achter, ook fysiek bezig zijn betekent? Tijdens die Coronacrisis ontdekte veel mensen dat wandelen nog niet zo oubollig is als men dacht. Mensen ontdekte, bij gebrek aan het voetbalveld, de sporthal, de natuur. Nu hoop ik niet dat het straks nog steeds betekent dat je in een file over de Veluwe heen loopt, maar het had wel betekenis. Na twee jaar Coronacrisis zijn sportvereniging in de stress geschoten. Leden namen in vrij grote getalen afscheid van de georganiseerde wedstrijd sport en als antwoord deden ze wat bekend was, namelijk het organiseren van vriendjes en vriendinnetjesdagen, het organiseren van open dagen en demonstratie trainingen met internationals. De volleybalbond organiseert ook een WK, want een goed voorbeeld doet goed volgen en eerlijk is eerlijk, ook ik wilde vroeger Johan Neeskes zijn en later wilde de jongens die ik trainde allemaal Ron Zwerver zijn. Bij al die goed bedoelde pogingen moest ik denken aan een oude vriend. Hij zei ooit dat mensen vaak denken dat het kwestie van afstoffen is, je blaast de laag stof weg en zie hier alles ziet er weer uit als vroeger. De realiteit is echter anders, de wereld is veranderd, mensen hebben andere bezigheden ontdekt. Ze willen niet meer vast zitten aan verplichte activiteiten en in een wereld waarin mensen al van alles moeten, is even niets moeten reuze fijn. Vanuit die gedachte is de terugloop van leden verklaarbaar. Willen sportbonden mensen willen binden zullen zij het over een hele andere boeg moeten gooien
Geef een reactie