Sommige republikeinen, echt ze zijn er, hebben moeite met hun presidentskandidaat. Uit contacten met familie in de Verenigde Staten bleek dat ook de conservatief Christelijk Democraten een probleem hebben met hun kandidaat. De republikeinen hebben moeite met Trump’s economische ideeën, maar ook zijn grensoverschrijdend gedrag en hiermee het feit dat Trump enkele waarden waar de Verenigde Staten voor staan in de uitverkoop doet. Biden daarentegen is de eerste democratische presidentskandidaat die niet Christelijk genoeg zou zijn. De Amerikanen zitten met een probleem. Een achternicht schreef mij afgelopen week de volgende woorden:
“It is the hardest part about being a Christian who is also a conservative Democrat in America. Being on staff at the church, I try to be careful, but I know that most don’t have the same political views as me. They think Biden is evil.”
Net als bij Wilders lijkt de aanhang van Trump te groeien naar mate hij negatiever in het nieuws komt. Net als in ons land weet Biden het antwoord op al die negativiteit niet te vinden en verviel hij, tot gisteren, in het geven van uiterst gedetailleerde inhoudelijke antwoorden. Antwoorden waar ook de onderkant van zijn eigen achterban niets van begreep. Met name zijn jonge aanhang vindt, zo bleek, de waarheid op X de enige waarheid en complot of niet, boeit niet. Waar wij in ons land nog kunnen kiezen uit meerdere partijen kunnen de Amerikanen bij de presidentsverkiezingen uiteindelijk maar kiezen uit twee mensen van twee partijen. Af en toe wil zich nog een onafhankelijke kandidaat melden in de strijd, maar veelal zal het gaan om twee mensen die beide een partij vertegenwoordigen. In Amerika ben je of Democraat of Republikein.
Of je bent voor, of je bent tegen. Na de aanslagen op 9/11 zei Bush het ook letterlijk: ‘You’re either with us, or against us!’ Dit was de wereldbeeld waarin hij was grootgebracht en dit was het beeld dat hij de wereld oplegde. Er was geen ruimte voor iets anders. Wij leven in een vreemde wereld vind ik. Hoe meer wij via internet, social media, contact met elkaar kunnen leggen, hoe eenzamer wij ons voelen. Hoe meer wij bang zijn te falen, hoe meer fouten wij maken.
Misschien hebben wij het nodig, door zwart wit te denken, creëren wij ergens ook overzicht, scheppen wij duidelijkheid in de chaos die wij vaak niet meer begrijpen. Misschien is een wereldbeeld waarin je voor of tegen bent wel zo makkelijk? Ik merk dat de moeite die ik heb met de polarisatie, de laatste tijd een terugkerend thema is voor mij. De afstand tussen voren en tegen wordt steeds groter. Zo groot dat het bijna niet meer te overbruggen lijkt. Wij weten elkaar niet meer te vinden.
Onze wereld wordt, figuurlijk gezien, ook steeds groter. Wij moeten de grote problemen ook wereldwijd oplossen, anders zou het niet lukken. Hier zit een kern van waarheid in. Een probleem als het broeikaseffect is niet op te lossen als wij dat niet met z’n allen doen. Een probleem als terrorisme lijkt ook wereldwijd opgelost te moeten worden. Opvallend aan alleen al deze twee knelpunten is dat wij het niet echt gezamenlijk oplossen. Elke speler op het wereldtoneel heeft zijn eigen agenda en op een of andere manier weten zij niet tot elkaar te komen. Wellicht is het veld te groot? Weten wij te weinig van de ander om ook werkelijk tot elkaar te komen?
100.000 miljard cellen
Ons lichaam bestaat uit ongeveer 100.000 miljard cellen. Elk menselijk wezen is voortgekomen uit één cel! Deze cel splitst zich niet in nieuwe onafhankelijke organismen, maar splitst zich om een embryo te vormen. Wij gaan als mens dus, via celdeling, van 1 naar ruim 100.000 miljard cellen. Elke cel is opgebouwd uit dezelfde delen, waaronder een celkern en een celmembraan. In een cel vinden wij verder het DNA terug. Cellen zijn redelijk zelfvoorzienend. Bij iedere celdeling, als er een cel bijkomt, zal deze weer bestaan uit dezelfde onderdelen. Nu kan er, door invloeden van buitenaf, sprake zijn van een probleem in de communicatie tussen de cellen, de celgroei waarbij de besturing van de cellen wordt verstoord. Als gevolg hiervan kan er sprake zijn van een verzwakking van het immuunsysteem. Wij zijn ziek.
Als wij het principe van de celdeling nu eens toepassen op ons systeem. In plaats van een ongebreidelde schaalvergroting waarbij wij vergeten te denken aan ons DNA, vergeten hoe belangrijk de celkern is, gaat het mis. Telkens als er een cel bijkomt, regelen wij eerst deze onderscheidende onderdelen. Nu bestaat ons lichaam, uit 100.000 miljard cellen. Wij groeien uit tot een volgroeid mens. Wij zijn geen eencellige wezens. Om te groeien deelt een cel zich. Wij zijn een optelsom van miljarden cellen.
Dit zou, als wij dit vertalen naar de wereld waarin wij leven, pleiten voor een schaalverkleining in plaats van een schaalvergroting. Een schaalverkleining waarin het doel is te komen tot een volwassen lichaam. Dit geldt voor onderwijs, voor de zorg maar óók voor zoiets als bijvoorbeeld Europa.
Binnen ons lichaam is ruimte voor een enorme diversiteit. Als wij het principe van de celdeling toepassen op onze wereld is er ook meer ruimte voor diversiteit. Het principe van de celdeling zal ook leiden tot een andere manier van communiceren. Wij staan dichterbij elkaar, zullen elkaar beter begrijpen. Je kan dus groeien, samenwerken, problemen oplossen als je oog hebt voor het DNA, de kern van de organisatie, een land. Eckart Wintzen heeft een erg mooi boek geschreven over zijn celfilosofie.
Eencellig
Onze huidige maatschappij leidt ertoe dat mensen sowieso geen schaalvergroting willen, op welke wijze ook georganiseerd. Zij willen het liefst als eencelligen voort blijven leven. Zij zijn ook niet in staat te delen. Dit leidt niet tot een verbetering van de wereld waarin wij leven. Laten wij, met inachtneming van het feit dat er ook mensen zijn die geen veranderingen willen, nadenken over een maatschappij waarin iedereen welkom is, waarin iedereen gelukkig is. Het zou zo de moeite waard zijn. Ik geloof hier wel in!
Geef een reactie