Mijn ouders brachten, toen wij nog jong waren, veel tijd door in archieven. Soms namen zij ons mee. Lange tafels, rijen boekenkasten, maar wat mij het meeste bijstaat was dat er vooral erg stil was. Mijn vader had zich voorgenomen de stamboom van mijn moeder uit te zoeken en dat is hem werkelijk gelukt. Gisteren keek ik weer een nieuwe aflevering van Verborgen Verleden. Hier het verhaal van een minder bekende nederlander.
De achternaam van mijn moeder was Diepraam, een naam die niet heel veel voorkomt in Nederland. Hoewel je misschien zou denken dat het Nederlandse naam is, bleek dit niet het geval te zijn. Hierover later meer. Mijn grootouders woonde in Rotterdam Zuid. Mijn opa was, net als zijn oudste zoon, glazenwasser. Mijn oma, groot gebracht op een rijnaak, was echt de materfamilias. Ik ben zelden iemand tegengekomen die zo progressief was, zo ver buiten de kaders kon denken, als zij. Ik ben, ook heel bijzonder, bij mijn opa en oma thuis geboren. Mijn ouders woonde toen op een zolderkamer, met uitzicht op de Hef. Ik was nog een kleuter en met mijn ouders op bezoek bij opa en oma. Ze waren druk in de keuken.
“Kom je mij helpen?” vroeg ze. Dat vond ik, denk ik, wel leuk. Oma gaf mij een kwast. Ik mocht de keukenkastjes schilderen. Ik geloof nooit dat dit goed gekomen is, maar voor oma maakte dit, op dat moment, niet uit.
Mijn moeder is ook in Rotterdam geboren. Het was 1940, enkele dagen voor het bombardement op de stad . Mijn opa vocht op dat moment bij de Grebbeberg. Mijn oma heeft, tijdens het bombardement, een dag met mijn moeder in haar armen door de stad gevlucht.
Nadat mijn opa terug was, ons land bezet, werd mijn opa vastgezet in het Feyenoord stadion. Het verhaal gaat dat mijn oma op hoge poten verhaal is gaan halen bij de Duitse commandant en zij heeft werkelijk mijn opa daar weggehaald. Het verhaal ging ook dat het wellicht Joden waren, omdat velen Joodse voornamen hadden, de Arie, Izaks, Abrahams kwamen nog wel eens voor.
Het bijzondere aan bovenstaande verhaal is dat de naam Diepraam afkomstig is van een oud Duits, Rijnlands, adelijk geslacht. De Diepramen zijn weliswaar van oorsprong afkomstig uit Duitsland, ze zijn inmiddels over de gehele wereld verspreid. Velen zijn in Nederland terecht gekomen, een hele grote tak van de familie woont in Zuid Afrika, maar inmiddels ook in Nieuw Zeeland en de Verenigde Staten. Wij weten ook zeker dat al deze Diepramen familie zijn van elkaar. In de recente geschiedenis is er een bekende fotograaf die ooit een overzichtstentoonstelling in het Rijksmuseum heeft gehad, maar ook iemand die o.a. aan de grote Grand Slams heeft meegedaan.
De familiegeschiedenis gaat, zo bleek, erg ver terug. Al in de Middeleeuwen kwam de naam, toen nog vaak geschreven als Diepramme of Diepraem in oude geschriften terug. Het waren ridders, landadel, met ook een eigen familiewapen en een kasteel. Dit kasteeltje is nog steeds te zien is in Lintfort.
In het begin van de 17e eeuw, de tijd van de contrareformatie is er een deel van de familie naar het Nederland gevlucht. Zij kwamen in de omgeving van Rotterdam terecht. In Duitsland bleven er echter ook een aantal Diepramen achter. De bekendste daarvan is Arnold Diepram, de aartsdeken van Xanten. Hij legde de eerste steen van de Rooms Katholieke kerk van Moers.
Een van de bekenste Diepramen was Abraham Diepraam, kunstschilder. Hoewel hij een tijdgenoot was van Rembrandt werd hij lang niet zo beroemd. Zijn schilderijen lieten vaak kroegen, met laveloos dronken mensen zien. Wellicht dat dit ook de reden is waarom hij niet echt bekend is geworden. Het verhaal gaat dat hij er zelf ook wel eentje lustte. Het schilderij De Gelagkamer, van Abraham Diepraam, behoort tot overigens tot de collectie van het Rijksmuseum.
In Kamp Lintfort staat, aan de Dieprahmsweg, nog steeds de waterburcht Haus Dieprahm. Het kasteeltje genoemd naar de heren die vanaf de 12e eeuw over dit gebied heersten. Er bestaat een legende waarin vermeld wordt dat Napoleon, op de vlucht na de veldtocht in Rusland, onder de naam de Hertog van Vicenza, heeft overnacht in Haus Dieprahm. Een van de torens van Haus Dieprahm heet, heden ten dage, nog steeds de Napoleon Turm.
Diepramen, het waren creatieve geesten, mensen ook die op een of andere manier grenzen wisten te verleggen. Ik heb werkelijk niet de illusie dat ik in hun voetsporen kan treden. Wat ik wel erg mooi vind is dat wij, anno 2024, nog steeds contact hebben met familie van elders op de wereld. Dat is misschien wel meer waard dan het hele verhaal.
Geef een reactie