Mijn middelbare schooltijd was een klein drama. Ik ben veel gepest. Schoolgenoten die mij op stonden te wachten, mij in elkaar probeerde te slaan, spullen van mij vernielde of allerlei teksten over mij op het schoolbord schreven als de docent nog niet in de klas was. Van huis naar school en terug fietste ik altijd een andere route omdat ik wist dat ze ergens op mij stonden te wachten om en dan viel het nog mee, mijn schooltas van mijn bagagedrager af te trappen. Ik ging op school steeds minder mijn best doen, ik ben twee keer blijven zitten en op een rapport stond zelf de opmerking ‘vlijt laat te wensen over’ Er is nog iets heel aparts aan mijn schoolrapporten, namelijk dat ik de jaren dat ik bleef zitten ik erg lage cijfers op mijn rapport had, maar het jaar daarna stevast zeer hoge cijfers. Mijn cijfers konden van een 3 als eindcijfer het volgend jaar naar een 9,5 gaan voor hetzelfde vak. Dit patroon was zelfs te zijn in de examenklas. Zo ging ik bijvoorbeeld met een 3 als eindcijfer door Duits het eindexamen in maar haalde ik een 9 tijdens mijn eindexamen. De docent Duits had mij destijds voor het examen al laten weten dat hij er vanuitging dat wij elkaar het jaar daarna wel weer zouden treffen.
In die tijd had ik een plek gevonden waar ik mij wel veilig voelde, waar het leuk was om te zijn, namelijk de volleybalclub. Hierover schreef ik eerder al een verhaal. Ik wilde, toen ik in de examenklas dan ook niets liever dan hier meer mee doen. Ik trainde en coachte in die tijd al mijn eerste teams. De schooldekaan had echter andere ideeën en ook mijn ouders gingen daarin mee. In de sport was geen droge boterham te verdienen en aangezien ik techniek ook wel leuk vond en goed was in wis-, natuur- en scheikunde, zou een opleiding aan de Middelbare Technische School wel wel zijn. Ik ging dus, tegen mijn zin, naar de MTS studierichting electrotechniek. Ik moet zeggen, ik haalde erg goede cijfers maar had het geen moment naar mijn zin. Ik heb die opleiding dan ook nooit afgemaakt. Het gevolg was een zoektocht naar wat ik werkelijk wilde, waar het ook zoeken was naar de verwachtingen vanuit mijn omgeving.
In mijn tienerjaren ben voortdurend bezig geweest met wat anderen van mijn vonden. Ik heb mij voortdurend proberen aan te passen, zonder te zien wat er werkelijk toe deed en op het moment dat ik voor mijzelf koos, wist ik het ook even niet meer.
Als ik mezelf, met terugwerkende kracht, een advies had mogen geven zou dat zijn: “Geloof in jezelf, ga je eigen weg!’ Trek je van werkelkijk niemand iets aan en o-ja vecht voor jezelf want niemand heeft het recht om jouw leven te verzieken.
Geef een reactie