Begin dit jaar werd ik zestig. In dezelfde week waren mijn vrouw en ik 25 jaar getrouwd. Om dat te vieren hadden onze kinderen een plan.
“Zou het leuk zijn om, net als vroeger, met z’n allen naar Noorwegen te gaan?” vroeg onze jongste zoon, een jaar geleden.
“Met z’n allen? Noorwegen?”
“Ja en vooruit, die vriend van Sandra mag ook mee!” Hij lachte.
“Weten de anderen dit ook?”
“Wat dacht je?”
Zo kwamen we terecht in het westen van Trondelag. Romantische ideeën over kampvuurtjes en lange trektochten werden gedeeld. Ik had zelf de tijd van primitieve vakanties achter me gelaten. Toch werd die ochtend een plan gemaakt. In de hal van ons huisje stonden stokken, rugzakken en wandelschoenen klaar voor een trektocht over Ulvøya, een eilandje in de Atlantische Oceaan.
Bij eilanden dacht ik aan Schiermonnikoog, vlak, mooie stranden. Ulvøya bleek allesbehalve vlak. Al vanaf de parkeerplaats, moesten we bijna klauterend de eerste rots beklimmen. In de luwte van de rots werd het snel warm. Boven stond een straffe wind. Ik trok de rits van mijn jas dicht en prikte een van mijn stokken in een rotsspleet. Vanaf de rots had je een magnifiek uitzicht. Nadat we een steentje op het trollentorentje hadden gelegd volgde we de rode pijl en daalde af naar de oceaan. Beneden gekomen liepen we over een modderig pad, door een heideveld, met af en toe een nat vlonderpad. Voor ons doemde de volgende rots op. Weer klimmen, nu geholpen door een touwdat tussen de bomen gespannen was. Ik raakte achter op de rest. Boven gekomen begonnen de anderen al aan de afdaling.
“Gaat ’t nog?”
“Let maar niet op mij!” zei ik hijgend.” Ze waren snel uit ’t zicht verdwenen.
De afdaling bestond uit een houten trap die uitkwam in een smalle kloof. Ik probeerde er tevergeefs tussen door te komen. Ik zag niemand. Tussen mijn voeten stroomde een watertje naar beneden. Ik hoorde alleen de zee. Ik deed mijn rugzak af, gooide die door de kloof waarna het lukte om er door te komen. Na een eenzame wandeling door de modder kwam ik uit op een grote, vlakke rotsplaat, vlak boven de zee. Er stond veel wind. In de verte zag ik de anderen lopen. Ze klommen langs een ladder omhoog.
“Wacht!” riep ik, niemand reageerde.
Ik liep snel verder. Plots zakte ik met mijn linkerbeen weg en voelde een snijdende pijn vlak onder mijn knie. Ik zat vast in een pleet. Ik schreeuwde het uit. In de verte zag ik dat mijn dochter, die nog op de rotsplaat stond, zich omdraaide. Ze rende naar me toe.
“Wacht, ik help je!” riep ze.
“Geef me jouw rugzak maar, dan lopen we samen!”
Laat een reactie achter bij CoachBert62Reactie annuleren