Vroeger, bij mijn opa en oma, hing een tegeltje aan de wand, waar het volgende op stond:
“van het concert des levens krijgt niemand een program”
Nu moet je weten dat mijn grootouders zeer gelovige mensen ware. In die zin klopte het ook wel wat daar stond. De tekst werd ook vaak uitgelegd met een soort, oke einde discussie antwoord;
“Ja jongen, de mens wikt maar God beschikt“. Degene die mij hier al wat langer volgen, weten dat ik nog wel eens ergens vraagtekens bij zet en niet alles zo maar wil accepteren. Een van mijn ooms noemde mij dan ook de kleine filosoof, daar ik als kind al over van alles en nog wat nadacht. Tot vervelens toe, realiseer ik mij nu.
Over de vraag waarom ik geen programma kreeg voor dat concert kreeg ik voor mijn gevoel niet een, twee, drie een helder antwoord. Dat in ieder geval ik geen programma had kregen was mij wel duidelijk. Ik wilde vroeger ook wel weten wat het dan voor een concert was. Het zou maar zo kunnen dat ik het concert niet bepaald leuk vond. Kennelijk had God hier een rol en ik kon maar niet begrijpen waarom Hij hier dan kennelijk zo moeilijk over deed. Jullie merken aan de hoofdletters dat geloven, hoewel ik al sinds mijn tienerjaren niet meer in een of andere kerk kom, nog steeds een rol in mijn leven speelt. Ik had al heel jong het gevoel dat de kerk ook maar een vereniging was, met een voorzitter, een penningmeester en leden, die samen bepaalde wat er binnen de vereniging normaal was. Net als bij de voetbalclub heb je overigens dus ook kerken die werkelijk beroerd georganiseerd zijn.
Terug naar de vraag of ik geloof in een lotsbestemming. Het mag jullie wellicht verbazen, maar ik geloof daar niet in. Alsof het mijn lot was dat ik Diabetes kreeg. Alsof het lot van de beste vriend van een van zoons was dat hij op jonge leeftijd is verongelukt. Het kan dat concert zijn, waar ik niets van weet, maar ik kan dat niet geloven,. Ik geloof wel in pech of in een samenloop van omstandigheden. Ik geloof ook zeker in eigen regie, in eigen verantwoordelijkheid. Het is niet het lot van de wereld dat ze ergens vernietigd zal worden. Wij, als bewoners, hebben wel een verantwoordelijkheid om daar iets aan te doen. Dat gaat niet gebeuren omdat wij, echt met z’n allen, vanuit een soort eng egoïsme de wereld gewoon met z’n allen naar de gruzelementen helpen en op dat moment kom dat geloof, waar ik niet veel heb om de hoek kijken, want ergens hoop ik dat er iemand aan het eind van concert bij de poort zit om met iedereen even te evalueren. Misschien heb ik wel veel met het geloof maar helemaal niets met al die sinuistere clubjes en verenigingen de her en der zelf de muziek hebben willen bepalen?
Laat een reactie achter bij BertReactie annuleren