Ik moet zeggen, bijzonder dat je er nog bent. Waar je in de jongere jaren erg actief was met sporten, is dat later volledig in het slop geraakt. Het werk werd belangrijker, je maakte erg lange dagen, de werkdruk was hoog en je ging steeds meer sukkelen met je gezondheid. Je verwaarloosde een dubbele longontsteking, omdat je dacht dat het wel weer ging, het werk belangrijker was. Als gevolg daarvan bleek je een chronische astmatische bronchitis opgelopen te hebben, waardoor je regelmatig buiten adem bent.
Je ging ook steeds vaker steeds ongezonder eten, een snelle hap op het station, een dag kantoor en dan tussendoor een Big Mac om daarna ’s avonds door te gaan. Je liep door totdat je op een middag twee liter ananassap dronk en nog dorst bleef houden Plots vielen de puzzelstukjes op z’n plaats. Na een bloedonderzoek bleek dat de bloedsuikerwaardes, laat ik zeggen, niet bepaald in orde waren. Je had zwaar overgewicht én diabetes. Je kan wel zeggen dat je al die goede bedoelingen van weleer heb vernietigd.
Dat je uiteindelijk toch die 100 jaar hebt bereikt mag een wonder heten. Ik hoop dan ook dat je mij, je jongere zelf, terug zal schrijven. Ik ben namelijk zo ontzettend benieuwd hoe je dat voor elkaar heb gekregen! Ik weet, door schade en schande wijs geworden, hoe je weer op een normaal gewicht kan komen. Ik weet, al is het af en toe best een uitdaging, wat je moet doen om zelfs zonder medicatie, je bloedsuikerspiegel onder controle kan houden. Ik weet ook en dat is opbouwen, dat lukte niet in een keer, je conditie kan opbouwen en hele flinke wandelingen kan lopen zonder na afloop aan de zuurstof te moeten. Ik weet echter ook dat het werk nog steeds maatgevend is, de dagen nog steeds lang zijn, de werkdruk hoog en het werk ook niet elke dag grappig is.
Hoe je, ondanks al deze belasting, toch nog 100 bent geworden, vertel het me alsjeblief. Schrijf je me terug?
Geef een reactie