Onder deze term doen veel voetbalverenigingen iets wat in de richting gaat van Maatschappelijk verantwoord ondernemen. Spelers van betaald voetbalclubs bezoeken basisscholen, want iedereen moet weten wat het is om prof te zijn, denk ik. Clubs organiseren sporttoernooien in samenwerking met zorginstellingen en eerlijk is eerlijk, gelukkig is er ook meer dan voetbal;
De hitte
In een verhaal over mijn favoriete jaargetijde vertelde ik al over mijn kennismaking met erg warm weer en hoe slecht ik daar tegen kan. Hier het verhaal over deze reis. Ik ben jaren elftaleider geweest van selectiejeugd elftallen. Met mijn team team reisde wij een aantal jaren geleden af naar Albanië. Zij zouden daar een voetbaltoernooi spelen, maar het idee was ook om de jongens, in de leeftijd van 17 jaar en jonger, ook te laten ervaren wat het is om niet in een prachtige doorzon woning te wonen en niet even langs de Mac te kunnen na de training. De jongens hebben zich in de aanloop naar deze reis op diverse manieren verdiept in het land Albanië als ook Kosovo daar wij ook daar een wedstrijd zouden spelen. Als team zijn ze in de maanden voorafgaand aan de reis druk geweest met allerlei activiteiten te organiseren om geld bij elkaar te krijgen voor projecten in Albanië. Zo hebben de jongens presentatiegidsen rondgebracht, hebben zij in een pop-up restaurant een avondvullend programma georganiseerd voor de betalende gasten en stonden zij twee dagen met een stand op op het terrein van het Drakenbootfestival in Apeldoorn. Tot slot maakte het team deel uit de schoonmaakploeg tijdens dit festival. Op zaterdag-, zondag- en maandagmorgen stonden de jongen rond kwart voor zeven in de ochtend op het terrein om alle rotzooi die achter gelaten is was op het festivalterrein op te ruimen.
Na een goed verlopen seizoen, waarin op het eind net niet het kampioenschap in de Hoofdklasse werd binnen gesleept, is dit een nieuw hoofdstuk dat de ploeg aan het schrijven is. Deze jongens lieten werkelijk zien dat er meer is dan voetbal en mooie resultaten. Deze jongens lieten zien dat je samen hele mooie dingen kan bereiken en dat je er niet alleen bent voor jezelf maar dat je ook wat voor de ander kan betekenen.
Albanië
Over het weer schreef ik al eerder, de muur van hitte waar ik tegenaanliep toen in de vliegtuigtrap afliep. Onderweg van het vliegveld naar ons hotel in Tirana was mogelijk nog schokkender. Op de snelweg kwamen wij de meest grote en luxe auto’s tegen, maar tegelijkertijd mensen, die op blote voeten, in kapotte kleding probeerde wat voedsel te bemachtigen. Na een de eerste nacht in het hotel bezochten wij de volgende ochtend een Roma kamp, gelegen in een rivierbedding. Dichtbij elkaar stonden daar lage hutjes, vaak met een dak van landbouwplastic. Langs het plafond liepen open stroomdraden. Soms waren de hutten niet groter dan enkele vierkante meters waar dan een gezin van niet zelden meer dan 8 personen woonde. De rivierbedding was bezaaid met plastic, met het water meegekomen uit de stad. Het plastic was ook tegelijkertijd een inkomstenbron was. Ons werd vertelt de rivier geregeld buiten haar oevers trad waardoor het water tot in de hutten kwam. Het was schokkend om te zien. De verhalen maakte op mij en alle anderen diepe indruk.
Die avond hadden de jongens hun eerste traning op het sportcomplex van de Albanese voetbalbond. Het contrast kon niet groter. Een geweldig nooie, luxe, sportaccommodatie.
Na een onrustige nacht, stond er de volgende dag een voetbal wedstrijd gepland met leeftijdgenootjes uit de wijk. Overal in Tirana tref je dit soort half overdekte accommodaties aan. Het heeft nog het meeste weg van de hier bekende Cruyff courts. De teams werden gemixed. Bijzonder was het om te zien dat er, als de jongens aan het voetballen waren er geen taalbarriere was. Ze wisten elkaar te vinden en overal worden doelpunten op dezelfde manier gevierd, al zou ik een buikschuiver op dit kunstgrasveld niet aanraden. Er werden vriendschappen gesloten en na afloop gingen alle spelers met elkaar op de foto.
Het toernooi was onvergetelijk. De jongens wisten in de poule alle wedstrijden winnend af te sluiten, al moet gezegd dat ze flink aan de bak moesten, helemaal de wedstrijd tegen de ploeg van Dynamo Tirana was spannend. Het voetbalniveau in Albanië is hoog, maar dat hadden wij kunnen weten, als je even had gekeken naar de prestaties van het nationaal team. In de finale mochten de jongens aan de bak tegen Djekom, een vertegenwoordigend jeugdteam van de Albanese voetbalbond. Een wedstrijd door de Albanese TV opgenomen werd. Het was spannend, met kansen over en weer waar de keepers van beide ploegen keihard aan het werk moesten. Een geluk voor iedereen, het was avond en een stukje minder warm.
De burgeroorlog
De dag na de finale vertrokken wij, in een kleine bus, door de Albanese bergen richting Kosovo. Een land dat ik kende van de verhalen van de burgeroorlog die daar had plaatsgevonden. De jongens kende het land van de toch wel erg goede voetballers met Kosovaarse roots. Het oorspronkelijk plan was dat de jongens ook naar een wedstrijd zouden spelen. Deze wedstrijd ging door omstandigheden niet door. Het was een lange, warme reis. In de loop van de middag kwamen wij aan bij een bijzondere begraafplaats. Het was een zeer kleurrijke plaats, waar de Christelijke kruizen en de Islamitische grafzuilen door elkaar stonden. Wat hier had plaatsgevonden grensde aan ieder bevattingsvermogen. Een man van middelbare leeftijd vertelde ons dat, tijdens de Balkanoorlog, bewoners van een nabijgelegen dorp, Christenen en Moslims op een middag, door Servische militaire werden samengedreven. hier werden samengedreven. De man, op dat moment een tiener, was op het moment dat de militairen de razia uitvoerde, buiten het dorp en was, vanuit een bos getuigen van een massaslachting. Die avond zaten wij, op een bijna idilische, in een half open ruimte, vlak naast een moskee, met allemaal kosovaarse jongeren de finale van het EK. Sport verbroerderd.
Op de weg naar huis, strandde wij, door noodweer in Wenen. Het kon ons allemaal niet deren. Hoewel ik erg veel hinder had ondervonden van het zeer warme weer, was dit een bijzondere reis, een onvergetelijke ervaring en niet alleen voor mij.
Geef een reactie