In een goed verlichte kamer,
Volg ik de tandarts, stap voor stap,
Naar het midden, waar de stoel wacht,
Met zijn dreigende blad en slangen,
Die boren vasthouden als wachters.
“Neem plaats,” nodigt ze uit,
De stoel beweegt, omhoog en omlaag,
“Ik ben maar klein,” lacht ze zacht,
“Ligt u comfortabel?” vraagt ze bezorgd.
“Niet echt,” geef ik toe,
“Mijn voeten lijken hoger dan mijn hoofd,
Het maakt me duizelig, een beetje draaierig.”
De assistente brengt een kussen,
Onder mijn hoofd, een zachte steun,
Tussen de boomtakken, kijk ik omhoog,
Naar de zonnige lucht, ver weg van hier.
Achtergrondmuziek vult de ruimte,
Een ritme van Slam FM,
Terwijl ik rust in deze stoel,
Wachtend op wat komen zal
Geef een reactie