Twee jaar terug schreef de belg Michel Bruyninckx dat het verontrustend was wat wij kinderen aandoen.
De schrijver van dit, op zich lovenswaardig artikel, was voetbaltrainer en pionier op het gebied van het Breincentraal leren, Michel Bruijnickx. Hij vraagt zich af of het nog langer verantwoord is om wetenschappelijke knowhow met zo’n positieve impact op het leven van kinderen links te laten liggen.
Het artikel volgt dan met verwijzing naar artikelen waarin duidelijk wordt gemaakt dat het rendement van de jeugdopleiding in België erg laag is. Daar komt bij dat zelfopgeleide spelers in België, in vergelijking met andere topcompetities erg weinig speeltijd krijgen. Overal in Europa worden de noodklokken geluid. In Duitsland heeft Bayern Munchen, zo vertelt Bruininckx, een deel van zijn jeugdopleiding opgedoekt en werden er in 2019 overall, maar liefst 3450 minder jeugdteams ingeschreven. Bruijnincks verwijst vervolgens naar Gary Lineker, die in Engeland al langer waarschuwt voor de negatieve sfeer in het jeugdvoetbal. In het artikel waar naar verwezen wordt gaat Lineker niet van leer tegen de clubs maar tegen de ouders die volgens hem gewoon hun kop moeten houden en kinderen niet zo moeten pushen.
Ik vroeg mij een moment af of ik iets gemist had. Waren het nu toch weer de ouders die het verpesten voor de kinderen? God zei dank, verwijst hij even verder op naar het voornemen van Manchester City om te beginnen met een selectieteam O5. Een voornemen dat niet erg enthousiast ontvangen werd. Gelukkig wordt ook de strijd van Debbie Sayers aangehaald. Zij voert al jaren een campagne voor de bescherming van de rechten van het kind in de sport. In Frankrijk haalde FC Lorient al zijn jeugdteams tot de O15 uit de competitie. Zij waren tot de conclusie gekomen dat het een illusie is om op die leeftijd kinderen te selecteren en prestaties te laten leveren met als achterliggende gedachte dat ze ooit profvoetballer zouden kunnen worden. In de Verenigde Staten bleken van de 3,5 miljoen jeugdbasketballers en slechts 54 de NBA te halen. Waarbij ook nog eens de echt grote spelers, op college, in eerste aanleg afgeserveerd werden omdat ze niet goed genoeg zouden zijn. Eerder schreef ik al dat uit Australisch onderzoek bleek dat onder 256 Olympische topsporters slechts 7% als kind ook uitblonk. Maar liefst 84% blonk als kind niet uit, was nooit gescout en had zelden of nooit in het eerste team van een vereniging gespeeld. Er gaat dus iets goed mis bij al dat vroeg selecteren van kinderen. Wij jagen kinderen over de kling en alles voor het geld, want de mate waarin een betaald voetbalclub succesvol is wordt afgemeten aan de winst die zij boeken op de verkochte jeugdige ’talenten’. Kinderen worden gezien als objecten, trainers hebben ook niet zelden over hun ‘materiaal’ elk gevoel is hiermee volledig weg.
Bruyninckx benoemd dat uit Nasa onderzoek blijkt dat wij kinderen vanaf het begin ‘misvormen’. Op vijf jarige leeftijd behaald 98% van de kinderen een geniaal niveau als het gaat om creativiteit, innovativiteit en probleemoplossend vermogen. Bij kinderen van 10 jaar oud is dit nog maar 30%, op 12 jarige leeftijd is dit nog maar 12% en bij volwassenen nog maar 2%. Ergens onderweg dwingen wij kinderen in een keurslijf en ontdoen hen vakkundig van alle vaardigheden die zij zo brood nodig hebben. De grootste oorzaak is dat wij als volwassenen voordurend oordelen, hen bekritiseren en afkeuren. Ik moest denken aan de potcast op Radio 1, over twee talentjes in de jeugdopleiding bij ADO en Feyenoord. Ik dacht altijd dat een POP gesprek iets was van volwassenen. Als winst het doel wordt, zetten wij kinderen wel onder een enorm druk. Volgens Bruyninckx gaat het er om dat je kinderen veel uitdagingen en ervaringen aanbiedt. Hij pleit ook voor het aanbieden van verschillende sporten. Waar het om gaat is dat kinderen zelf leren ontdekken. Als voorbeeld noemt hij het leren lopen, waarbij het overslaan of bewust inkorten van de kruipfase op latere leeftijd kan leiden tot leerstoornissen. De sleutel tot het goed laten ontwikkelen van kinderen is, aldus Bruyninckx, bewegen en leren samen te laten gaan in een optimale mentaal-emotionele context.
Tot zover was hier werkelijk geen spelt tussen te krijgen. Het laatste deel van het artikel raakte hij mij in toenemende mate kwijt. Waar hij begint met het uitleggen hoe zijn methode er uit ziet, waarbij timing centraal staat en hij de term Breintiming introduceert om vervolgens over te gaan op zijn rol bij de ontwikkeling van Dries Mertens om tot slot af te sluiten met zijn ervaringen bij Real Madrid en Barcalona. Een beetje jammer. Staat het kind echt centraal of gaat het ook in deze methode er gewoon om kinderen snel en goed op te leiden tot meerdere eer en glorie van weer die volwassenen?
Geef een reactie