Terwijl de lava langzaam het dal in stroomde, beseften ze dat ze niet konden blijven. De dreiging was te groot. Zonder een woord te wisselen, rende ze het pad af. Het pad voor hen boog af naar beneden, over een steile helling die uitkwam in een weelderig dal. De bomen torenden hoog boven hen uit, groener dan alles wat hij ooit had gezien, en de lucht was gevuld met de zoete geur van wilde bloemen. Na uren van afdalen, bereikten ze een kabbelend beekje dat door het dal slingerde. Elias boog zich voorover om zijn dorst te lessen en keek in het glinsterende water. Daar zag hij zijn eigen spiegelbeeld, maar er was iets anders. Zijn ogen straalden een diepe innerlijke rust uit. Hij herkende zichzelf nauwelijks. Terwijl de dag langzaam overging in de schemering, vonden ze een geschikte plek om te rusten voor de nacht. De avondzon wierp een warme gloed over het dichte woud terwijl ze zich neerlegden om te rusten. Terwijl hij zijn blik over de omgeving liet glijden, concludeerde Elias, “Dit lijkt me een goede plek om te overnachten.” knikte ize nstemmend en liet haar rugzak op de grond zakken.
“Ja, het lijkt me veilig genoeg. Ik ben trouwens Sarah,” zei ze met een glimlach. Elias keek haar dankbaar aan.
“Dank je Sarah! Zonder jou zou ik het niet hebben gered!” Sarah wuifde zijn woorden weg. “We hebben elkaar geholpen, Elias. Dit is wat je doet in zulke situaties.” Elias knikte.
“Dat klopt. We zijn elkaar dagen geleden al tegengekomen, hebben samen een hele dag doorgebracht, je hebt mijn leven gered, zonder dat we elkaar echt kennen.”
“Dat klopt. Misschien wordt het tijd dat we dat inhalen?” Ze keken elkaar stil aan.
“Vertel eens iets over jezelf, Sarah. Wat brengt jou hier?” Sarah keek even naar de ondergaande zon.
“Mijn leven draait om avontuur en de natuur. Ik ben een ervaren bergbeklimmer en gids. Wat mij hier bracht, is een verhaal voor een andere keer.” Elias wilde meer vragen, hij wilde weten waar het meisje was gebleven, maar besefte dat ze haar redenen had om er niet verder op in te gaan.
“Dat klinkt als een bijzonder leven, Sarah. Ik ben archeoloog en was hier voor een expeditie,” loog hij. Sarah keek hem verbaasd aan.
“Een archeoloog? Dat had ik niet verwacht,” lachte Elias zachtjes.
“Mensen zijn vaak meer dan wat je, op het eerste gezicht, ziet,” glimlachte Sarah instemmend. De avond vulde zich met verhalen en gesprekken, en langzaam maar zeker begonnen Elias en Sarah elkaar beter te begrijpen. Na de ontmoeting aan het eind van de ladder waren ze elkaar uit het oog verloren; het avontuur bovenop de vulkaan had hen weer samen gebracht.
Geef een reactie