Ik ben niet heel vaak bij live optredens geweest. Ik ben ooit naar De Dijk geweest en een keer naar het Scapinoballet, maar ik vermoed dat dit niet telt. Ik vind concerten altijd zo druk. Mijn laatste concert was dan weer wel het Wall concert met Roger Waters, in Berlijn, kan je even nagaan. Het was een ervaring die ik niet makkelijk kan vergeten. Het was 21 juli 1990, de Berlijnse muur was net gevallen. De weken daarvoor waren enorm spannend geweest, Oost Duitse burgers die naar vrijheid verlangde en al weten demonstreerde, waarna de ene na de andere grensovergang plots open ging. Ik kan mij nog zo die beelden van de mensen herinneren die boven op de muur stonden. Het was een spannende tijd, want wat zouden de machthebbers doen, wat zou Rusland doen en hoe zou het westen daarop reageren?
Ik had zelf ongeveer in dezelfde tijd mijn roeping gevonden, voor schrikbarend weinig geld proberen mensen beter te maken of in ieder geval een meer menswaardig bestaan te geven, kortom werken in de zorg. Ik volgde de inservice opleiding verpleegkunde B. Ik was in December 1989 begonnen en was net gestart op mijn tweede afdeling. Als Pink Floyd fan, moest ik naar dit concert. Ik had Pink Floyd ooit eens live in Nederland zien optreden en als je niet echt van de muziek zou houden, dan was alleen de hele show al geweldig. Roger Waters had ooit gezegd dat, als hij nog een dat hele Wall project zou doen dan of in de buurt van de Chinese muur moest zijn, dan wel bij de Berlijnse muur. Ik denk dat hij nooit zou hebben bedacht dat de Wall opgevoerd zou worden op de plek waar de Berlijnse muur had gestaan. Ik zou naar het concert met de broer van mijn ex. Geschikte gast en ook belangrijk, hij had een rijbewijs. Op het moment dat ik de kaartjes kocht had ik nog niets met zijn zus en had ik nog geen rijbewijs. Net als Waters nooit bedacht zou hebben dat hij de Wall nog eens zou opvoeren op de plek van de Berlijnse muur had ik op dat moment niet bedacht het het wel eens uit zou kunnen gaan en ik daarintegen wel mijn rijbewijs zou halen. Het een heeft overigens niets met het andere te maken. Ik had ook niet bedacht dat mijn vader mij, nadat ik mijn rijbewijs had gehaald mij de sleutel gaf van zijn Opel Omega en dat ik zelf naar Berlijn zou rijden. Zoals ik al schreef de DDR was nog DDR en de grens tussen West en Oost Duitsland bestond nog. Ik wil niet zeggen dat daar streng gecontroleerd werd, maar de grens over was wel indrukwekkend. Op de grens stond een grootste fabiekshal. Vanaf de snelweg reed je in een baan schuin door de hal heen. Midden in de hal stonden link en rechts van de rijbaan stellages waar, vermoed ik voorheen soldaten op stonden op alles wat de grens over durfde te rijden gecontroleerd kon worden.
De hal uit was een ervaring op zich. De snelwegen aan West Duitse kan waren zoals wij die eigenlijk nog steeds wel kennen, breed, goed en ruim aangelegd waar de Duitsers bij voorkeur keihard overheen racen. De snelweg aan de andere kant van de hal was een vierbaans weg van betonplaten. Wat echter pas echt wennen was waren de haakse kruisingen op de snelweg. In de DDR geen invoeg en uitvoegstrook maar met 120 km hard remmen, terugschakelen naar de 2e versnelling en dan hopen dat er geen BMW met wit nummerbord in de kofferbak zit en dan een haakse bocht maken. Invoegen verliep op dezelfde wijze, je zette de auto schuin op de zijstraat en als er even geen verkeer aan kwam, plankgas en God zegen de greep. Wij hadden een camping aan de Wansee. Een camping die door veel concertgangers was ontdekt. Nadat wij het tentje hadden opgezet en even wat te eten hadden gehaald stapte wij weer in de auto op weg naar Potzdammerplatz. Wij parkeerde de auto in de nabijheid van een metrostation en namen vanaf daar de metro naar het centrum van Berlijn. Nadat wij vlakbij Potsdammerplatz in de stad in liepen, zagen wij een glimp van wat de muur betekent moest hebben. Stukken muur die halve wege een trap bij een woning als stille getuigen van hoe het geweest moest zijn. Sommige stukken muur, midden door de straat, waar allerlei grafiti op stond.
Het terrein waar het concert plaatsvond was een grote zandvlakte, met rechts oude DDR flats en links de gebouwen van West Berlijn. In de verte een enorm groot podium met een begin van wat een witte muur van enorme blokken leek. Overal op het terrein stonden grote torens. Langzaam liep het terrein vol, ze kwamen ook overal vandaan. Naast ons een stelletje uit Zwitserland en een paar Amerikaanse militairen die normaal gesproken in West Duitsland gelegerd waren. Die amerikanen hadden notabene een keukentrapje het terrein op weten te krijgen. Een trapje dat later nog van pas kwam. Nog voordat het concert begon gebeurde er iets wat wel impact had. Er ging, op enig moment dat er een groot aantal Oost Duitsers over de hekken waren gekomen waardoor er, zo werd gefluisterd, meer mensen op het terrein aanwezig waren dan dat mocht. Het effect was dat de hele mensen massa ging lopen, voorwaarts in de richting van het podium. Of je wilde of niet, iedereen liep, blijven staan was geen optie. Vooraan bij het podium werden mensen tegen de hekken aangedrukt. Zij hebben het concert niet mee meegemaakt. Waar je zou denken dat het een Pink Floyd concert was, was het veel meer. De Scorpions speelde een Wall nummer, Cindy Lauper, Senead O’Conner, Joni Mitchel, Brian Adams, Pau; Carrack, Tim Curry, Van Morrison, Marianne Faithfull en zelfs een Russisch legerorkest. Het was een show die zijn weerga niet kent. Op het podium gebeurde van alles waarvan wij, ondanks het keukentrapje van de Amerikanen en de verrekijker van de Zwiters, soms maar de helft meekregen. Ook boven ons gebeurde van alles. Aan het begin van Another Brick in the Wall hoor je een helicopter. Bij dit concert was er een helicopter die laag over ons heen vloog en vlak voor het podium bleef hangen. Tijdens het concert bouwde ze, op de plek waar de Berlijnse muur had gestaan een enorm hoge nieuwe muur, telkens een another brick in the Wall. Aan het eind van het concert ging de hele muur in een keer tegen de vlakte. Hoewel niet elke artiest even zuiver zong en eerlijk is eerlijk Cindy Lauper was niet te harde, maar het wel wel een bijzonder orkest op een heel bijzonder moment in de geschiedenis op een hele bijzondere plek.
Na het concert stapte we weer in de metro, op weg naar de parkeerplaats. Met de auto moesten wij door de Russische zone. Midden in de nacht reden wij door een hel verlichte kooi van prikkeldraad, waar Russische soldaten met breed gerande hoeden, de hele auto controleerde alvorens wij door mochten rijden. Toen wij uiteindelijk in de tent lagen viel ik in slaap en toen ik ergens in de loop van de dag wakker werd was de camping al een stuk leger. Terug dezelfde route, dwars door de hal op de grens met West Duitsland, terug naar huis. Maandagmorgen had ik een vroege dienst.
Laat een reactie achter bij Matroos BeekReactie annuleren