Morgen word ik 62 jaar. Mijn pensioen komt in zicht. Ik moet bekennen dat ik hier lang niet naar uitkeek. Ik was er gewoon niet aan toe. Mijn vijftigste verjaardag, voor velen zo’n mijlpaal, vond ik al vreselijk. Mijn zestigste verjaardag was al wel wat minder problematisch. Rond die tijd begon ik te beseffen dat het eigenlijk helemaal niet erg was om met pensioen te gaan. Er was genoeg te doen, ik zou niet in dat zwarte gat vallen. Zo lijkt het mij nu ontzettend leuk om af en toe op mijn kleinkind, en misschien tegen die tijd kleinkinderen, te passen. Een aantal jaren geleden is mijn eerste boek uitgekomen. Mijn tweede boek ligt nu bij de uitgever. Het zou toch wat zijn als ik hier iets meer mee zou kunnen doen.
Hoe ga ik dan met pensioen? Ik houd er niet van in het middelpunt van de belangstelling te staan. Vroeger sloeg ik de vrijdagmiddagborrel al over, niets voor mij. Ook de bedrijfsfeesten sla ik het liefst over. Soms deed ik mee met een bedrijfssportdag en elke keer wist ik dat het een vergissing was. Ik dacht dat het om de sport ging, maar in wezen was het een verkapt werkoverleg met af en toe een echte scheidsrechter.
Nee, ik wil geleidelijk, zonder veel aandacht, stoppen. Ergens rond mijn vijfenzestigste ga ik wat minder dagen werken, een jaar later weer wat minder, en als ik dan 67 ben, weet bijna niemand nog dat ik er was. Ondertussen heb ik al meer tijd kunnen vrijmaken voor al die andere leuke dingen.
Geef een reactie