Eigenlijk moet je geen definitie bedenken van romantiek. Romantiek is een gevoel, en een gevoel is vooral iets persoonlijks. Is het romantisch om je vrouw met Moederdag een bos bloemen te geven, of is dat juist niet romantisch en moet je dat vooral op andere dagen doen? Is regelmatig een etentje met z’n tweeën romantisch, of is het veel leuker om zelf iets te koken?
Ik kende mijn vrouw nog niet zo lang. We hadden allebei ons eigen appartementje, en als verrassing bedacht ik dat het misschien leuk was om voor haar te koken. Ik heb toen een zeven-gangenmenu samengesteld en dat niet alleen, ik had Braziliaans gekookt. Ik houd niet van die traditionele, romantische dingen. Ik vind verrassingen leuk, al waren de kaarsen en de mooi aangeklede tafel wel weer traditioneel. Mijn vriendin vond het al romantisch dat ik dit allemaal gemaakt had.
In de periode voordat wij gingen samenwonen, stuurden wij elkaar regelmatig kaarten, met zelfbedachte, soms wat cryptische teksten. Ik weet niet of dat romantisch is, het was ook heel erg ons ding, maar misschien juist omdat het ons dingetje was, best wel een beetje romantisch. Anders dan anders, gewoon samen je eigen weggaan, misschien is dat wel, op onze manier, erg romantisch?
Het had niet gehoeven, maar nadat onze twee oudste kinderen waren geboren, zijn wij toch getrouwd. Niet in de kerk, maar gewoon in het gemeentehuis. We hebben elkaar echter geen ringen gegeven, maar een beeld. De beelden moesten de liefde voor de ander symboliseren. Wij hadden bedacht dat we elkaar, ten overstaan van al onze familie en directe vrienden en de ambtenaar van de Burgerlijke Stand, zouden vertellen waarom de ander zo speciaal is, waarom we zoveel van elkaar houden en, ook belangrijk, wat de betekenis is van de geschenken die we elkaar geven.
Op ons feest daarna was, wel achtergrond muziek, maar geen bandje en geen dansvloer. We hadden een warm en een koud buffet, maar die hadden we bewust aan weerszijden van de zaal laten zetten. Daardoor moesten mensen lopen en kon het gebeuren dat iemand zijn plaats kwijt was. Naast de zaal lag een speeltuin, zodat de jongere kinderen daar lekker konden spelen. Aan het begin van ons feest zaten alle gasten in groepen aan verschillende tafels: collega’s bij collega’s, de buren bij elkaar, de vrienden van de volleybalclub bij de vrienden van de volleybalclub, de jongens van het team dat ik op dat moment trainde. Al snel zat alles door elkaar, en dat was de bedoeling. In plaats van een bandje hadden we heel veel sketches, optredens, en voorstellingen. We hebben vreselijk gelachen en heel veel erg goede gesprekken.
Natuurlijk hadden we een fotograaf voor de formele foto’s. We hadden echter op alle tafels wegwerpcamera’s neergelegd, en onze ceremoniemeester had iedereen uitgenodigd om van alles wat zij maar leuk vonden foto’s te maken. Na afloop van ons feest hadden we dus heel veel wegwerpcamera’s met foto’s waarvan we vooraf geen idee hadden wat er op stond. Weer die verrassing. Want mijn leidinggevende in een monnikspij op een schommel is natuurlijk wel geweldig.
Het idee was dat wij na afloop van ons feest, met onze twee getuigen, in een luchtballon ons feest zouden verlaten. Die avond waaide het echter te hard, dus plakten we er een tweede feestmiddag aan vast. Maar waar laat je dan je gasten voor terugkomen? Een paar dagen na ons huwelijksfeest organiseerden wij een tweede feest. Dit keer hadden we onze gasten uitgedaagd om met elkaar en tegen elkaar Oud-Hollandse spelen te spelen. Ook nu was het de bedoeling om na afloop van ons tweede feest met onze getuigen in een luchtballon ons feest te verlaten. Ook nu waaide het te hard, maar een dag later, driemaal is scheepsrecht, een nieuwe poging. Nu hadden we een simpele koffietafel en dit keer ging de ballonvaart door. Wij vonden de ballonvaart echt romantisch. Je vaart in alle rust op de wind en merkt vanzelf waar je terechtkomt, eigenlijk net zoals het leven. We kwamen uiteindelijk in een weiland bij een oud echtpaar in Staphorst terecht. Het was inmiddels avond, zaterdagavond. Voor mensen in Staphorst begint dan de zondag, voor hen de Dag des Heren. Onze ballonvaarder mocht dus in eerste instantie zijn ballon niet opruimen. Hij moest maandag maar terugkomen, totdat de boer en zijn vrouw hoorden dat wij net getrouwd waren en dat de andere twee passagiers onze getuigen waren. De boerin toverde een glimlach op haar gezicht. Ze keek haar man aan bijna verliefd aan en hij smolt en voordat wij het door hadden, zaten we in de keuken van een oude boerderij in Staphorst. Als dat niet romantisch is!
Romantiek is geen Disney, romantiek is niet altijd een diner bij kaarslicht en niet altijd de bloemen op Moederdag. Romantiek is wat je er samen van maakt. Voor ons is dat elke dag anders en elkaar verrassen hoort daar echt bij.
Geef een reactie