Onze jongste zoon had slecht geslapen. De slang bleef door zijn hoofd spoken. We waren allemaal zo rond 7:30 uur wakker. Vannacht was er veel autoverkeer op het terrein. Ik vroeg me af wat al die mensen hadden gedaan. Misschien wel wezen jagen? Het ontbijt bestond uit brood, kaas, alfalfa en lättmelk 5%. Deze melk is erg dik, een beetje zoals karnemelk, maar dan minder zuur. Het plan voor vandaag was om in Örebro een soort Nemo te bezoeken.
Zweden zijn ware inhaalkunstenaars. Met de vele tweebaanswegen, die op sommige plaatsen overigens eerder 2,5 baans zijn, is het lastig om hard door te rijden. De Zweden hebben het inhalen echter tot een nationale sport verheven en ze zijn er nog goed in ook. Met een ware doodsverachting reden tientallen auto’s ons voorbij op de linkerweghelft en net voordat er dan een vrachtwagen aankwam, voegden ze weer in. Het ging allemaal net goed, maar ik begrijp nu waarom Saab en Volvo de veiligste auto’s ter wereld moeten zijn.
Toen we Örebro naderden, bleek dat we de folder in het huisje hadden laten liggen. Zoek dan maar eens uit waar het was. Ons stond bij dat het ergens aan de zuidwestkant van Örebro was. Op goed geluk reden we die kant op en hoopten dat er borden zouden staan met iets dat bekend voorkwam.
Volledig op het geluk vertrouwend, kwamen we aan in Karlsund, waar zich de Zweedse Nemo-variant zou moeten bevinden. We reden door een wat Engels aandoend landschap, langs een manege, in de richting van een groot, vierkant, oud gebouw. In dit gebouw was het Techniekmuseum gehuisvest. Het gebouw telde vier verdiepingen. Via een grote wenteltrap, midden in het gebouw, moesten we eerst helemaal naar de zolder. Het gebouw had houten vloeren. Op diverse plekken waren er luiken in de vloer. Hier gingen vroeger de balen met graan door naar beneden. De luiken waren allemaal dicht, toch liep ik er voorzichtig overheen, bang dat er een plotseling openschiet. Op zolder stond alles in het teken van de spoorwegen. Er was een modelspoorbaan, waarover diverse soorten treintjes voortraasden. Ook konden kinderen hun eigen spoorbaan in elkaar zetten. De twee verdiepingen daaronder hadden respectievelijk de geschiedenis van het gebouw waarin het museum was gevestigd als thema en de geschiedenis van de techniek. Op de begane grond was het iets wat op Nemo leek. Er konden verschillende proefjes worden gedaan, waaronder het maken van een enorme zeepbel die je over je heen kon trekken. Ook de spiegelwand was leuk. Jammer genoeg waren sommige proefjes ‘under construction’ en dus niet te gebruiken.
Buiten liepen we langs een riviertje, met een mooi prieeltje langs de oever, een prima plekje voor een picknick. We zaten net, toen een ranke kano door het water gleed. De eenden hadden ons al snel gevonden, zeker toen de kinderen besloten hun broodjes niet op te eten maar aan de eenden te voeren. Na de picknick vervolgden we de wandelroute door het ‘Karlssund Manor and Gardens’, langs de manege, waar het een drukte van belang was, en keerden terug naar de parkeerplaats.
Geef een reactie