Het was al avond toen de telefoon ging. We zaten net TV te kijken. De meeste cliënten waren op hun kamer; het beloofde een rustige dienst te worden.
“Blijf maar zitten ik pak de telefoon wel,” zei mijn collega. “zet jij dan wel even koffie?” Frits stond op en liep naar het kantoor. Ondertussen liep ik naar de keuken.
Toen Frits een paar minuten later de keuken binnenkwam, keek hij verbaasd. “Maak je borst maar nat, kerel. We krijgen tussen nu en een uurtje een opname, een bijzonder geval!” Ik keek hem vragend aan. “Hoezo, een bijzonder geval?” “Wacht maar af! We moeten wel alvast een bad met lauw water klaarzetten,” zei Frits lachend. Ik kon op dat moment niet vermoeden hoezeer hij gelijk had.
Een uur later stopte er een ambulance voor de deur. Twee mannen hielpen een jonge, graatmagere man met een verwilderde haardos en een onverzorgd baardje naar binnen. Ik vroeg me af waarom hij zo ondersteund moest worden en waarom hij zo in de armen van de ambulancebroeders hing. Toen ik naar voren stapte om hem een hand te geven, schrok hij enorm en stapte snel achteruit, bijna vallend. De mannen begeleidden hem de afdeling op. De stank viel meteen op, en het leek alsof hij niet rechtop kon lopen. Hij sjokte zwijgend tussen de broeders door naar binnen, alsof het hem allemaal niets kon schelen.
“Hebben jullie al een bad klaar staan?”
“Zeker! Tom, kan jij met ze meelopen?”
“Loop maar achter mij aan. Wij schuivelde door de gang naar de badkamer. In de badkamer hielp ik, samen met een van de ambulancebroeders de man uit de kleren. De ander liep, voor een overdracht naar het kantoor. De man had een soort bochel. Zij rug liep helemaal krom. Voorzichtig hielpen we hem in bad. Hij keek met schichtige ogen naar het water, alsof hij nog nooit zoiets had gezien.
“Is het warm genoeg?” wilde ik weten. De man reageerde niet.
“Hij kan, denken wij, niet praten!” zei de ambulancebroeder. De man keek met een grote glimlach om zich heen en sloeg toen, luid lachend, met z’n handen op het water.
De jongeman, zo bleek, woonde samen met zijn vader op een afgelegen boerderij, ver weg van de drukte van de stad. Zijn moeder was gestorven toen hij nog een klein kind was, en zijn zusje had hij nooit gekend;. Zij was op weg naar school door een auto aangereden en nooit meer thuisgekomen. Zijn leven had zich afgespeeld binnen de muren van de boerderij, een wereld die hij zelden verliet. Hij ging niet naar school. Zijn wereld was klein en geïsoleerd, een plaats waar niemand, buiten zijn vader, ooit van zijn bestaan had geweten.
Een keer per week kwam de melkboer langs, zo ook die bewuste dag. Hij parkeerde zijn wagen langs de stal en stapte uit. Normaal gesproken kwam de oude boer dan luidruchtig naar buiten, maar nu bleef het stil. Een hond liep onrustig heen en en weer. Hij riep de naam van de boer, maar er kwam geen reactie. Hij liep om de boerderij, maar hij zag niemand. De achterdeur bleek niet op slot. Hij deed de deur langzaam open en riep nogmaals, maar ook nu kwam er geen enkele reactie. Hij liep verder de bijkeuken in. De deur naar de keuken stond op een kier. Voorzichtig liep hij verder, de keuken in. de keuken zag er niet fris uit, op het aanrecht stonden gebruikte kopjes, in de wasbak twee gebruikte borden en een gebruikt koffiefilter. Het koffiezetapparaat stond aan. Hij hoorde verder niets. Het was stil in huis. Hij deed voorzichtig de deur naar de woonkamer open. De deur ging niet helemaal open. hij leek ergens tegenaan te komen. Hij duwde wat tegen de deur, maar er kwam geen beweging in. Hij stak z’n hoofd door de smalle deuropening. Vlak achter de deur lag iemand. Hij bedacht zich geen moment, pakte z’n telefoon en belde 112.
De hulpdiensten arriveerden snel na de melding van de melkboer. Twee ambulancebroeders en een politieagent stapten uit de voertuigen en haastten zich naar de boerderij.
Binnen in de boerderij troffen ze de melkboer aan, die hen met een bezorgde blik naar de woonkamer leidde. Daar, achter de deels geopende deur, lag een oudere man op de grond. Zijn huid was bleek en zijn ogen staarden levenloos naar het plafond. Een ambulancebroeder knielde neer en probeerde een hartslag te voelen. Hij keek omhoog naar zijn collega en schudde zijn hoofd. “Hij is overleden,” zei hij zacht. De agent knikte en begon rustig de ruimte te inspecteren. Er was geen spoor van een worsteling of iets dat op een misdrijf leek te wijzen.
De politieagent ging op zoek naar verdere aanwijzingen in het huis, terwijl de ambulancebroeders de situatie in de woonkamer afhandelden. De stilte werd plots doorbroken door een vreemd, gedempt geluid dat van boven leek te komen. Het was een kloppend geluid, onregelmatig maar dringend. De agent keek naar de trap en liep naar boven. gevolgd door de melkboer die nieuwsgierig was gebleven. De geluiden leidden hen naar een van de slaapkamers.
Bij het openen van de deur bleek de kamer leeg, maar het geluid was nu duidelijker. Het kwam uit een kast in de hoek van de kamer. De agent opende de kast voorzichtig. In de halfdonkere ruimte, tussen opgestapelde dozen en kleding, zat een magere, bevende figuur ineengedoken. Het was een jonge, graatmagere man met een verwilderde haardos en een onverzorgd baardje. Met schittige ogen keek hij hen aan, zijn handen trilden terwijl hij zich probeerde vast te klampen aan de planken van de kast. Hij had zich schuilgehouden, waarschijnlijk in de veronderstelling dat er gevaar dreigde.
De agent knielde naast hem en sprak zachtjes: “Rustig maar, het is oké. We zijn hier om je te helpen.” Maar z’n ogen flitsten heen en weer, zijn ademhaling kwam in snelle, onregelmatige stoten. Het was duidelijk dat hij geen woorden begreep. De man leek gevangen in een wereld van verwarring en angst, waarschijnlijk zijn hele leven al afgesloten van de buitenwereld en menselijk contact.
De ambulancebroeders kwamen de kamer binnen en probeerden hem voorzichtig te kalmeren. “We nemen je mee. Het is veilig nu,” zei een van hen, terwijl ze hem met zorg uit de kast hielpen. De jongeman bleef in zichzelf gekeerd, zijn ogen schichtig en zijn bewegingen nerveus. De melkboer keek stil toe, verbijsterd door wat zich voor zijn ogen afspeelde. Deze jongeman had hij, in al die jaren dat hij hier kwam, nog nooit gezien.
De man werd naar de ambulance geleid, terwijl de melkboer en de agent op de boerderij achterbleven. Terwijl de ambulance wegreed, keken ze elkaar aan. De boerderij bleef achter in stilte, nu nog eenzamer dan tevoren.
Geef een reactie