Ik heb het geluk gehad om meerdere wilde dieren in de natuur te zien. Soms was dat min of meer gepland, zoals de wilde zwijnen tijdens een avondexcursie met een boswachter, of de herten die we vanuit een observatiehut tijdens een avondwandeling zagen. De damherten die we regelmatig tegenkwamen in de Waterleidingduinen, en die je zelfs langs de drukke weg richting Zandvoort kunt zien, beschouw ik nauwelijks nog als wild. De wisenten die zijn uitgezet in een gebied net ten noorden van het circuit bij Zandvoort, zijn daarentegen indrukwekkend. Hoewel ze in het wild leven, voelt het voor mij toch alsof de mens hier een flinke hand in heeft gehad. Dit noem ik de maakbare natuur.
Bij écht wilde dieren denk ik echter aan de beren die we in Canada zagen. Een rit door de Rocky Mountains, van Banff naar Jasper, levert bijna altijd een ontmoeting op. Soms steken ze gewoon voor je neus de weg over. Een wandeling door de bergen vereist daarom wel wat voorbereiding, vond ik. Hoewel het prachtige en indrukwekkende dieren zijn, wilde ik niet door een beer verrast worden.
Ik herinner me nog goed die twee keer in het dorpje Waterton, op de grens met de Verenigde Staten, waar we letterlijk in het dorp door beren werden verrast. Bij aankomst in Waterton valt meteen op dat er een hoog hek en een enorm wildrooster rondom het dorp staan. Op een dag stond er direct achter dat hek een grote metalen koker op twee wielen. Aan de ene kant, in het hogere deel van de koker, hing een groot stuk vlees achter tralies. Aan de andere kant, bij de grond, stond het klaphek open: een berenval, klaar voor gebruik.
Later die dag, onderweg naar ons hotel, moesten we stoppen voor het enige stoplicht in het dorp. Toen het licht op groen sprong en we doorreden, schoot er plots een hert uit onze dode hoek vlak voor onze auto langs de kruising over. Het hert werd echter achtervolgd door een beer! Bij het hotel, dat slechts een paar honderd meter verderop stond, bleven we toch maar even in de auto zitten.
Dit bracht me ook terug naar die keer in Yellowstone, toen een coyote zomaar even kwam buurten terwijl we langs de weg stopten. Of die bison die ik me nog levendig herinner, omdat hij vlak voor mijn voeten in een greppel lag. Dicht bij de plek waar we de coyote hadden gespot, zagen we in de verte een kudde bisons. Net zoals bij de beren was het advies: houd afstand.
De kudde stond gelukkig op veilige afstand. We parkeerden de auto aan de rechterkant van de weg, stapten uit en liepen naar de overkant. De weg was bol, met aan weerszijden een greppel. In de greppel aan de linkerkant lag een bison die we eerder niet hadden opgemerkt. Die lag letterlijk op een paar meter van ons vandaan.
Nadat we de koffers in de hotelkamer in Waterton hadden achtergelaten en het dorp weer uitreden, zagen we links op een heuvel een enorme beer rustig omhoog klimmen. Aan zijn kraag herkenden we meteen dat het een grizzlybeer was. Omdat de beer erg ver weg was, hadden meerdere mensen hun auto aan de rechterkant van de weg geparkeerd. Ook ik stapte, met mijn camera in de hand, uit de auto.
Ik stond nog geen minuut naast de auto toen mensen luid begonnen te schreeuwen. Aan de rechterkant van de weg, vlak achter de auto’s, wandelde een volwassen bruine beer. Die hadden we met z’n allen over het hoofd gezien. Terwijl we druk met onze camera’s en verrekijkers naar de grizzlybeer op de heuvel stonden te kijken, stond de bruine beer op nog geen meter achter ons.
Laat een reactie achter bij Nicolas Lopez RamosReactie annuleren