Weer een nieuwe, leuke, uitdaging van Geesje! De bedoeling is dat je een verhaal in precies 300 woorden schrijft zonder het gegeven woord te gebruiken.Het nieuwe woord voor de WE300 van November is “VERZWIJGEN”.
Een hulpverleningsrelatie
Elke ochtend begon hetzelfde. Terwijl hij nog slaperig naar de badkamer strompelde, lag er al een gestreken overhemd klaar, zijn favoriete koffie geurig in de pot. Ze wist precies hoeveel melk hij wilde, hoe hij zijn krant gevouwen had – alles tot in detail. Het was bijna obsessief, maar hij merkte het amper op. Voor hem was het vanzelfsprekend. Voor haar een plicht.
Ze had zichzelf ooit wijsgemaakt dat dit echte liefde was. Dat het verzorgen, begrijpen, en aanvullen van hem, er altijd voor hem zijn, hun band versterkte. Maar ergens, diep in haar, knaagde iets. Een leegte, een gemis dat ze nooit durfde te benoemen. Hij praatte veel, over zijn werk, zijn dromen, zijn worstelingen. Maar nooit vroeg hij naar haar, niet echt.
Ze kende al zijn angsten. Hoe hij ’s nachts schrok van dromen over mislukking, hoe hij bang was dat de wereld hem zou veroordelen als hij niet perfect was. Zij hield alles in balans. Haar eigen angsten en verlangens sloten zich steeds verder op in een donkere kamer van haar geest. Ze sprak er niet over. Niet met hem, niet met zichzelf, met niemand.
Op een avond, tijdens het eten, keek hij op van zijn bord. “Waarom kijk je zo moe?” vroeg hij, niet oprecht bezorgd, eerder ongemakkelijk. Ze slikte, een moment zwak genoeg om de waarheid te overwegen. Maar zoals altijd gleed het voorbij.
“Gewoon een lange dag,” zei ze met een glimlach die niet haar ogen bereikte.
Hij knikte, tevreden met haar antwoord, en nam een hap.
Ze keek naar hem en besefte dat het nooit zou veranderen. Haar leven was opgebouwd rond het aanvullen van zijn tekortkomingen, het wegwerken van zijn onzekerheden. Maar wie zou ooit die van haar opvangen?
Het bleef onuitgesproken, dat wat haar langzaam brak. En zo hobbelde het leven verder.
Geef een reactie