Het moet de zomer van 1992 zijn geweest, toen ik Evelien voor het eerst ontmoette. Het was een zonnige middag aan de rand van de stad. De villa, waar ik destijds werkte, lag verscholen achter hoge hagen en grenzend aan het bos en leek er. Op het eerste gezicht leek het er verlaten bij te liggen. Mensen met psychiatrische problemen verstopte ze maar wat graag in de bossen, aan de randen van de bewoonde wereld. Maar wie goed keek, zag de schichtige beweging achter de gordijnen van het kamertje rechts van de voordeur, en hoorde, als je goed luisterde. het zachte gemiauw.
De bewoonster, Eveline, was een mysterieuze verschijning. Ze kwam zelden buiten, en als ze dat al deed, was het met een gebogen hoofd en snelle stappen, alsof ze de wereld probeerde te ontwijken. Eveline had al jaren geen contact meer met de mensen om haar heen. Ook haar medebewoners hadden weinig contact met haar. Ik kan zeggen dat het ook voor ons moeilijk was om contact te leggen met Evelien. Haar wereld was klein, stil, en bevolkt door de katten uit de buurt. Zo kan je dat wel stellen. Die kwamen maar al te graag naar haar toe, aangetrokken door de geur van verse vis en melk die Eveline iedere avond op de veranda zette.
Eveline geloofde dat de katten haar begrepen. Hun zachte spinnende geluiden gaven haar troost, en in hun ogen vond ze een soort onvoorwaardelijke acceptatie die ze bij mensen nooit had ervaren. De katten werden haar gezin, haar vertrouwelingen. Ze gaf ze namen: Felix, Tijger en natuurlijk was daar ook een Minoes. Ze kende hun voorkeuren, hun eigenaardigheden. “Jij houdt van zalm, nietwaar, Tijger?” fluisterde ze terwijl ze een stukje vis in een bakje legde. De grote gestreepte kater miauwde goedkeurend en wreef met zijn kop tegen haar been.
Ondertussen groeide de ergernis in de buurt. De katten kwamen steeds minder vaak thuis, en wanneer ze dat wel deden, waren ze duidelijk goed gevoed. Kinderen misten hun speelkameraadjes, en sommige buren vermoedden dat iemand in de buurt de katten stelselmatig voerde. Maar niemand dacht aan de villa aan de bosrand.
Op een avond klopte er onverwacht iemand hard op de voordeur. Ik had late dienst, iedereen was al naar bed en schrok enorm.
“Eveline, ben je daar?” klonk een stem. Het was een vrouw uit de buurt, Marjan heette ze, die haar eigen kat Felix al weken niet had gezien. Aangezien niemand reageerde, liep ik naar de deur.
“Ik moet Evelien spreken!” zei ze luid.
“Iedereen slaapt! Kunt u niet morgen terugkomen?” zei ik aarzelend.
“Nee! ik ben er klaar mee!” en ze liep langs mij heen naar binnen.
Evelien, wakker geworden door al het rumoer in de hal, aarzelde even, maar opende uiteindelijk de deur op een kier. Marjan keek haar aan, haar gezicht een mengeling van bezorgdheid en ergernis. “Ik wil niet onbeleefd zijn, maar weet jij misschien iets van de katten? Mijn Felix komt bijna niet meer thuis.” Eveline voelde haar keel dichtknijpen. “Ik… ik geef ze alleen wat te eten. Ze lijken zo… gelukkig hier,” fluisterde ze met gebogen hoofd.
Marjan’s ogen vernauwden. “Dat begrijp ik, maar het zijn onze katten! Mijn kinderen zijn er kapot van dat Felix wegblijft. Ik wil niet dat jij ze nog langer voert!” Eveline keek haar aan, haar ogen groot van angst. Ze voelde zich als een kind dat op het matje werd geroepen.
Ik had het allemaal aangezien, voelde mij een moment overvallen door de buurvrouw, maar kon me zelf herpakken.
“Kunnen wij het hier morgen over hebben? Het is bijna middernacht, u maakt iedereen wakker!”
“Ik… ik zal ermee stoppen,” stamelde Evelien. “Het spijt me!” stamelde ze.
De dagen daarna waren stil in de villa. De katten kwamen nog steeds, maar Eveline zette geen eten meer buiten. Het brak haar hart om hun hongerige blikken te zien, maar ze durfde niet anders. Ze kwam ook niet meer van haar kamer. De katten waren haar leven en dat leek allemaal weg gevallen.
Toch was het Marjan die na een paar weken opnieuw aan de deur klopte. “Eveline, mag ik even binnenkomen?” vroeg ze, ditmaal vriendelijker. “Ik wil iets met je bespreken.”
Binnen in de schemerige kamertje legde Marjan haar hand op Evelines trillende arm. “Ik heb nagedacht. Het is duidelijk dat jij veel om de katten geeft. Misschien kunnen we een oplossing vinden waar iedereen blij mee is? Wat als we samen een voederplek maken bij het bos? Dan kunnen de katten daar terecht, zonder dat ze helemaal uit onze levens verdwijnen.”
Eveline keek haar aan, verbaasd door het voorstel. “Zou dat kunnen?” vroeg ze aarzelend. Marjan knikte. “Ja, en misschien kun je daar andere mensen ontmoeten die ook van katten houden? Wie weet… misschien helpt het je ook een beetje.”
Het was het begin van een onverwachte verandering. Eveline begon langzaam uit haar schulp te kruipen. Bij de plek in het bos ontmoette ze buurtgenoten, en hoewel ze nog steeds angstig was, leerde ze dat niet alle mensen haar veroordeelden. De katten bleven komen, maar nu met de goedkeuring van de buurt. En Eveline? Zij vond in de zachte pootstappen van haar geliefde katten een brug naar de wereld die ze zo lang had gevreesd. Sinds die tijd had ik een mooi kerstverhaal voor mijn kinderen en straks mijn kleinkinderen.
Geef een reactie