Ik had dit op de middelbare school nooit gedacht, laat staan hardop gezegd. En als ik het al had durven dromen, dan was het vast en zeker een nachtmerrie geweest. Maar het blijkt: ik vind leren leuk. Iets nieuws leren, nieuwe dingen ontdekken en uitdagingen aangaan, blijft fantastisch. Wat dat betreft lijk ik wel een beetje op Pippi Langkous: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.”
Na de middelbare school wilde ik eigenlijk de opleiding Sport en Bewegen doen, het CIOS in Arnhem. Het was echter niet makkelijk om daar binnen te komen. Uiteindelijk koos ik voor de inservice-opleiding Psychiatrische Verpleegkunde. Het mooie aan die opleiding was dat je na het afstuderen 100% baangarantie had, én dat je na de preklinische periode een gewoon salaris kreeg.
Ik ben destijds afgestudeerd op het toepassen van dwangmiddelen bij vrijwillig opgenomen cliënten. Mijn focus lag op de vakken Psychiatrie, Verpleegkunde en Rechten. Tijdens mijn werk als Eerst Verantwoordelijke Verpleegkundige voor de nachtzorg – wat vroeger het ‘nachthoofd’ werd genoemd – begon ik aan de studie Arbeids- en Organisatiepsychologie aan de Open Universiteit. Mede door deze studie ben ik de wereld van veiligheid en arbeidsomstandigheden ingerold. Hierdoor volgde ik vakken en cursussen als Ergonomie, Werkplekonderzoek, Thermisch Binnenklimaat, Adviesvaardigheden, een cursus Projectmanagement en zelfs twee cursussen MS Access. Later volgde ik ook een Prisma- en Prisma Light-cursus, waarmee ik leerde hoe je incidenten kunt onderzoeken.
In mijn vrije tijd richtten mijn cursussen zich, bij gebrek aan die CIOS-opleiding, vooral op sport. Ik begon met de Algemene Basisopleiding (ABO), die ik volgde via de zwemvereniging. Daarna deed ik de opleidingen Trainer A en Trainer B bij de Nederlandse Volleybalbond. Vervolgens haalde ik diploma’s voor Recreatiesportleider A, Sportmassage en Sportpsychologie & Coaching bij de LOI. Bij de LOI heb ik daarnaast de cursussen Creatief Schrijven en Noors gevolgd.
Tijdens een reorganisatie moest een voormalige werkgever bezuinigen. Deze reorganisatie werd door de bestuurder op een bijzondere manier aangepakt: niet simpelweg via ‘last in, first out’, maar door gesprekken te voeren met stafmedewerkers. In die gesprekken werd gevraagd of de organisatie ook zonder jou kon en, zo ja, hoe dat georganiseerd moest worden. Ik wilde – en wil – niet onmisbaar zijn, dus ik gaf aan dat de aandacht voor veiligheid en arbeidsomstandigheden prima decentraal georganiseerd kon worden. Ik kreeg de kans om dit mede vorm te geven en heb mijn eigen functie overbodig gemaakt.
Als dank mocht ik gebruikmaken van een regeling uit het sociaal plan. In plaats van een financiële vergoeding vroeg ik of ik een opleidingsplan mocht indienen. Dat werd goedgekeurd, en zo begon ik op latere leeftijd aan de studie Hogere Veiligheidskunde: een driejarige opleiding, betaald door mijn toenmalige werkgever. Binnen deze, overwegend technische studie, koos ik voor een atypisch onderwerp: sociale veiligheid. Ik studeerde af op het thema ‘omgaan met agressie tijdens alleenwerken’. Later raakte ik door deze studie ook betrokken bij de evaluatie van de Eenduidige Landelijke Afspraken, een project voortkomend uit het Landelijke Programma Veilig Publieke Taak.
Ik denk dat leren niet uitsluitend plaatsvindt in een klaslokaal of binnen vier muren. We leren elke dag, op elk moment. Wat we met die kennis doen, is vers 2.
Laat een reactie achter bij MelodyKReactie annuleren