Er viel een moment van stilte tussen de man en de vrouw. Haar helderblauwe ogen opvallend op Ruben gericht. Ze liet haar blik langs hem heen glijden, ze murmelde wat, zocht duidelijk naar woorden, maar zei niets. Ruben voelde hoe de spanning. Hij dacht ontsnapt te zijn aan iets gruwelijks maar was daar niet meer zo zeker van .
“Ruben,” begon de vrouw, haar stem klonk zacht maar ze had onmiskenbare autoriteit. “Je hebt geen idee waarom je hier bent, maar dat zal je snel genoeg begrijpen. Jij hebt een rol te spelen in iets veel groter dan jezelf.” Ze maakte een gebaar naar de man, die zijn hoofd licht knikte.
De man, die Ruben nog steeds niet veel meer had verteld over wie hij was, leek nu wat meer ontspannen, hoewel hij nog altijd alert door het raampje naar buiten bleef kijken. Hij had zich blijkbaar al in zijn gedachten voorbereid op wat er zou komen, maar Ruben voelde zich niet minder verloren. “Waarom zou ik belangrijk zijn?” vroeg Ruben, met trillende stem. “Waarom zouden jullie mij helpen?”
De vrouw deed een stap dichterbij. Ruben zag nu haar rimpels, haar grijze haren. “Omdat jij de sleutel bent,” fluitsterde ze. “Je hebt iets in je, iets dat ons allemaal kan redden, maar, als het niet goed wordt gebruikt .… vernietigen.”
Ruben voelde zijn hart sneller kloppen. Wat bedoelde ze? Wat kon hij mogelijk bezitten dat zo krachtig was? Waarom was het zo belangrijk dat deze vrouw het zou weten en waarom wist hij het niet zelf?
De man keek haar een moment aan, alsof hij het antwoord al kende, maar de vrouw vervolgde haar verhaal zonder hem aan te kijken. “Ze weten waar je bent, Ruben. Ze volgden ons.” Op dat moment begreep Ruben dat het gevaar dichbij was en hij wilde niet terug naar de octopus.
De man leek te schrikken, “We hebben geen tijd voor uitleg. We moeten nu handelen.”
De vrouw knikte kort, ze keek Ruben strak aan, “Luister goed, jongen,” zei ze, “er is iemand die je moet ontmoeten! Iemand die alles kan veranderen. Maar voordat dat gebeurt, moet je begrijpen dat jij niet weg kan lopen voor de verantwoordelijkheid die jij hebt. Jij moet dit pad gaan, dit is jouw bestemming, er geen weg terug.”
Ruben opende zijn mond, wilde van alles vragen, maar de man schonk hem geen gelegenheid om te vragen te stellen. “Kom,” zei hij alleen maar, en met een beweging draaide hij zich om en liep een donkere gang in de molen in. De vrouw volgde hen, Ruben bleef even staan, onzeker over alles wat hem vertelt was. De vrouw duwde hem echter verder.
Geef een reactie