Terwijl er schoten klonken en de echo’s door de tunnel galmden, voelde Ruben zijn hart in zijn keel kloppen. De man leidde hen snel door een smalle gang naast de grote ruimte, weg van het dreigende gevaar. Eliane liep dicht achter ‘m.
“We moeten naar de ondergrondse kamer,” zei de man schor. “Daar is een nooduitgang!”
Ze haastten zich door de gangen, terwijl het geluid van de wapens dichterbij leek te komen. Ruben voelde de spanning in zijn lichaam toen hij zich realiseerde dat zijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn. De waarheid over zijn afkomst woog zwaar op zijn schouders, maar hij wist dat hij moest doorgaan.
Na wat een eeuwigheid leek, bereikten ze een stalen trap die naar beneden leidde. De man ging hen voor, zijn zaklamp het enige lichtpunt in de duisternis. Ze kwamen in een kleine kamer, gevuld met een oude machine en wat vervallen computers. De man liep naar een hoek van de kamer en trok aan een hendel van een soort kluisdeur onthulde.
“Snel, door de deur!” fluisterde hij dringend.
Ze stapten de donkere doorgang in, en de man sloot de zware deur achter hen. Het geluid van de wapens was nu gedempt, maar de dreiging bleef. Ze volgden de smalle tunnel, waarvan de muren vochtig aanvoelden. Het was er benauwd. Ruben keek naar Eliane, die hem, ondanks de situatie een bemoedigende glimlach schonk.
Na enkele minuten bereikten ze een kleine, rommelig kamertje, met een vierkant raam met oude ravelige gordijnen, die half dicht waren getrokken. Buiten scheen de zon. Aan de muur hing een oud wandkleed en in het midden stond een tafel met daarop een aantal kaarten en documenten. Ruben knipperde met zijn ogen. Hij moest wennen aan het licht. De man liep naar de tafel en begon snel door de papieren te bladeren. “We moeten deze locatie vinden,” zei hij terwijl hij iets op een kaart aanwees. “Hier kunnen we jouw contactpersoon vinden. Hij kan je verder kan helpen, Ruben.” Ruben keek naar de kaart en knikte, alsof hij het had begrepen, “Laten we gaan.”
Eliane legde een hand op zijn arm. “We moeten voorzichtig zijn. Onze vijanden zullen het echt niet opgeven.” Terwijl ze de kamer verlieten, voelde Ruben zijn zelfvetrouwen groeien. Hij wist dat zijn reis nog lang niet ten einde was, en de waarheid wachtte ergens daarbuiten, maar hij kon het aan.
Geef een reactie