Het zal wel komen doordat ik sinds een aantal weken, elke week, een dag op mijn kleinzoon mag passen, dat het woord pamperen mij plots zo scherp voor mijn netvlies stond. De eerste keer dat ik de term voorbij zag komen, was in een artikel over de zo geprezen jeugdopleiding van AZ. De club waar ze de term curlingouders zo’n beetje lijken te hebben uitgevonden blijkt er bij het opleiden van jonge voetballertjes er wel erg vreemde ideeën op na te houden.
Laten we bij het begin beginnen. De aanname is dat wij te maken hebben met een patatgeneratie en dat ouders per definitie hun kinderen niet leren om te gaan met teleurstellingen. Kinderen behoeven maar met hun vingers te knippen en ze krijgen alles wat hun hartje begeert. Voorop gesteld, er is niets mis met het leren omgaan met teleurstellingen en kinderen te leren dat ze niet alles kunnen krijgen en al helemaaal niet direct op het moment dat het kind dat wenst. Daar is niets mis mee. Alleen de uitwerking daarna, laat wat te wensen over. Tegen kinderen zeggen dat ze naar Walibi gaan om in plaats daarvan naar Duitsland door te rijden om ze een militaire training te laten ondergaan, waarbij ze ook kippen moeten slachten, heeft niets meer te maken met ze hard maken omdat de wedstrijden die ze moeten voetballen ook op het scherpst van de sneden gespeeld moeten worden. Dit is puur sadisme. Volslagen doorgedraaide idiotie. Bijzonder aan de reactie van AZ is dat ze het dood normaal vinden en dat ze juist de uitwasssen van een pampercultuur willen voorkomen. Nu ben ik wars van pamperen, echt curlingouders, ouders die alle problemen en moeilijkheden tot in lengte van dagen voor hun kinderen oplossen, maar wegvegen, helpen hun kinderen niet. Was het dan het paintballen, nee ook niet, ook ik ben wel eens met een elftal, in het kader van teambuilding, een middag wezen paintballen, een soort tikkertje 3.0, maar wellicht is dat wat te woke. Er is, volgens mij wel een verschil tussen kinderen niet pamperen, leren dat niet alles in deze wereld gaat zoals je hoopt dat het gaat, en kinderen gewoon bedonderen of het dood normaal vinden dat alle kinderen moeten leren om een kip de nek om te draaien. Waarbij ik het nog niets eens heb over gewoon simpele idee dat je een dier de nek omdraait omdat je wil dat die jongens op het voetbalveld optimaal presteren. Dat is gewoon bizar.
Kenmerken van mensen die hun mond vol hebben over pamperen, over die curlingouders is dat ze zelf erg veel moeite hebben met kritiek. Je moet deze mensen ook eigenlijk geen strobreedte in de weg leggen. Voor deze mensen moet de wereld eruit zien zoals zij vinden dat deze eruit moet zien. Wij moeten het bedonderen van kinderen en al helemaal het slachten van een kip, maar gewoon beschouwen als onderdeel van je opvoeding.
Het pamperen kwam vanochtend andermaal in mijn gedachte. Ditmaal ging het niet om jonge kinderen en curlingouders, nee dit maar ging het over onze ouderen. Nu ben ik zelf 62, dus je zou zeggen, je voelt je gewoon aangesproken, maar nee het bewuste artikel ging over mensen die nog iets ouder en hulpbehoefend zijn. In de regio Drechtstreden moeten ouderen die via de WMO huishoudelijke hulp aanvragen eerst maar eens naar de sportschool en moet een personal trainer beoordelen of ze het echt niet allemaal zelf kunnen. Dit is de manier waarop wij in ons land met hulpbehoefende mensen omgaan. Ze zullen wel gedacht hebben, dat pamperen van ouderen moet maar eens opgehouden zijn. Nu behoef je van mij echt ouders niet tot tot op het bot in de watten te leggen. Sterker nog uit onderzoeken naar waarom mensen in sommige delen van de zo extreem oud worden, bleek dat actief bezig zijn, nog actief deelname aan de maastschappij. Van uit dat oogpunt, niks mis mee, maar wat mij tegen de borst stuit en niet zo’n heel klein beetje ook, is dat ik sterk de indruk heb dat hier een verkapte bezuinigingsmaatregel achter zit. Waarom moet een man met een bovenbeen amputatie elk jaar aantonen dat zijn been nog steeds is geamputeerd en nee, nog steeds niet is aangegroeid. Bizar is ook dat de WMO op gemeentelijk niveau wordt uitgevoerd. Dit leidt tot rechtsongelijkheid, want waarom moet een oudere in Drechtstede eerst maar eens naar de sportschool om huishoudelijke hulp te krijgen en kan een oudere in een willekeurige andere gemeente, gewoon die hulp krijgen? De WMO is, hoe je het went op keert, voor veel gemeentes de sluitpost op de begroting en krijgt iets wat in de basis misschien niet eens zo slecht bedoeld is, toch een rauw randje.
Geef een reactie