In een rustig stadje in het zuiden van het land, niet ver van de Belgische grens, woonde Peter. Peter was een vriendelijke, alleenstaande man van middelbare leeftijd die bekend stond om zijn eeuwig optimisme en zijn behulpzaamzaam. Hij stond altijd voor je klaar. Hij had een eenvoudig leven geleid, tot de dag dat een tragisch ongeval zijn wereld op zijn kop zette. Tijdens een routineoperatie ging er iets verschrikkelijk mis, en Peter verloor zijn rechterbeen boven de knie.
De revalidatieperiode was zwaar. Peter moest wennen aan het leven met een prothese en had veel hulp nodig om dagelijkse taken te kunnen uitvoeren. Gelukkig had hij vrienden en familie die hem in het begin bijstonden. Maar naarmate de tijd verstreek, en het leven voor de meesten weer zijn gewone gangetje ging, stond Peter er steeds vaker alleen voor. Hij besloot een beroep te doen op de WMO om wat hulp in hulp in huis te krijgen.
Vanaf dat moment begon Peter aan een bureaucratische odyssee die zijn geduld zwaar op de proef stelde. Elk jaar moest hij een nieuwe beschikking aanvragen, waarbij hij keer op keer moest uitleggen dat zijn been niet was aangegroeid en dat hij nog steeds dezelfde hulp nodig had. Het leek wel alsof de instanties steeds opnieuw verbaasd waren dat zijn situatie niet veranderd was.
Tijdens een van zijn bezoeken aan het gemeentehuis sprak Peter met een jonge ambtenaar die duidelijk weinig ervaring had met dergelijke zaken. “Meneer, we hebben bewijs nodig van uw amputatie en uw huidige situatie,” zei de ambtenaar zonder op te kijken van zijn computer.
Peter zuchtte diep. “Ik heb dit bewijs al meerdere keren ingediend. Mijn been groeit niet zomaar aan, was dat maar waar. Dat is na een amputatie namelijk erg ingewikkeld,” zei hij met ingehouden frustratie. Maar de ambtenaar bleef onvermurwbaar; de regels waren de regels. Na een vraag of hij een invalideparkeerplaats voor zijn huis kon krijgen, bleek dat hij hiervoor 400 euro moest betalen, maar dat het dan nog niet eens zeker was dat zijn aanvraag zou worden gehonoreerd.
De frustratie van Peter groeide met elke nieuwe aanvraag, met elk keukentafelgesprek. Wie heeft dat woord overigens ooit uitgevonden? Het heen en weer wijzen van verantwoordelijkheden tussen de gemeente, de thuiszorgorganisaties en andere betrokken instanties maakte hem moedeloos. Het voelde alsof niemand echt luisterde naar zijn situatie of begreep wat hij doormaakte. De brieven die hij ontving waren vaak onbegrijpelijk, vol met jargon en regeltjes die hem alleen maar meer verwarden. Soms duurde het maanden en het kon gebeuren dat men zei dat er een brief verstuurd was, maar dat dit in werkelijk niet gebeurd was. Het ging om de regels en geen moment om de mens. De gehandicapte mens was de melkkoe van de gemeente geworden. Veel gekker werd het toen een zelfstandig WMO consulent hem vertelde dat hij de pech had in deze gemeente te wonen omdat hij in de buurgemeente, 30 kilometer verder op, sneller en betere ondersteuning had gekregen. Deze gehele uitvoering van de WMO leidt tot volstrekte willekeur, zo werd wel duidelijk.
Op een sombere herfstdag besloot Peter zijn verhaal op te schrijven. Hij beschreef in detail zijn dagelijkse strijd en de absurde bureaucratie waarmee hij werd geconfronteerd. Hij deelde zijn verhaal met de een lokale krant en al snel kreeg hij reacties van andere mensen die in vergelijkbare situaties verkeerden. Het bleek dat hij niet de enige was die door deze mallemolen werd gesleurd.
Het verhaal van Peter raakte een snaar. Mensen kwamen in actie en er werd een lokale werkgroep opgericht om de bureaucratie rond de WMO aan te pakken. Peter werd een boegbeeld van de campagne en werkte samen met de werkgroep om veranderingen door te voeren. Langzaam maar zeker begonnen de procedures te verbeteren, en kregen mensen zoals Peter wel de hulp die ze nodig hadden zonder steeds opnieuw hun verhaal te hoeven vertellen.
Hoewel Peter’s strijd met de bureaucratie nog niet helemaal voorbij was, voelde hij zich gesteund door de gemeenschap en had hij nieuwe hoop gekregen.
Laat een reactie achter bij bertjensReactie annuleren