Op wie was je voor het laatst trots? Dat was de vraag op het theelabeltje. Pickwick heeft toch altijd van die vragen waar je even over na moet denken.
Ik ben erg trots op mijn vrouw, die sinds kort elke dag op de fiets naar haar werk gaat, een kleine 35 kilometer heen en dan aan het eind van de middag weer terug. Het maakt haar niet uit of het regent of waait. Ik ben super trots op mijn jongste zoon, die zijn draai helemaal heeft gevonden in de jeugdzorg en dagelijks nogal wat te verduren krijgt, terwijl hij zelf ook nog maar 25 jaar oud is. Als ik met hem over zijn werk praat, heb ik een gesprek met iemand, die je de kop niet snel gek maakt, die weet wat hij doet en echt verstand heeft van zijn vak.
Ik ben ook erg trots op onze dochter en schoonzoon, die sinds november ouders zijn geworden van onze oudste kleinzoon. Ze doen het met een gemak alsof ze al zeer ervaren opvoeders zijn. Het is tegenwoordig toch echt anders dan toen wij onze kinderen kregen, al was het alleen maar het regelen van opvang of oppas op het moment dat je weer aan het werk gaat na je zwangerschapsverlof.
Maar de vraag was: Op wie was je voor het laatst trots?
Voor het laatst was ik supertrots op onze oudste zoon en schoondochter. Zij wonen in Engeland. Onze zoon woont daar nu ruim acht jaar, onze schoondochter is Brits, geboren in Yorkshire. Sinds ruim een jaar wonen ze samen in Noord-Yorkshire.
Eind maart werd onze tweede kleinzoon geboren. Hij kwam ter wereld in het ziekenhuis—nu hoef je daar niet direct van te schrikken, want een thuisbevalling is waarschijnlijk alleen in Nederland en misschien België gebruikelijk. In Engeland ga je hiervoor naar het ziekenhuis. Tijdens de bevalling ging het echter mis, waardoor een keizersnede noodzakelijk was en onze schoondochter en kleinzoon langer in het ziekenhuis moesten blijven.
Nu heb ik in Nederland best wat ziekenhuizen van binnen gezien, en ook streekziekenhuizen zien er gewoon goed uit. Ik had al veel gehoord over de staat van de Britse gezondheidszorg, maar een NHS-ziekenhuis van binnen zien bracht ons terug naar de jaren vijftig van de vorige eeuw. Laat ik zeggen dat we geschrokken waren.
Ondanks alles hielden onze schoondochter en zoon zich kranig, eigenlijk gewoon, op het oog, relaxed. Na een week mochten ze naar huis. Na zo’n vier weken begon onze kleinzoon echter plotseling veel te spugen. Hij kon zijn voeding niet binnenhouden. Dit bleek een medisch probleem, waardoor een operatie noodzakelijk was.
Hoe zij hiermee omgingen, als kersverse ouders… Ik ben zo ongelooflijk trots op hen. Het is bijzonder knap hoe ze dit allemaal doen, met z’n drieën.
Nu zijn jullie natuurlijk nieuwsgierig hoe het nu gaat. De operatie verliep goed, en inmiddels zijn we weer een aantal weken verder, en het gaat gewoon erg goed! Onze jongste kleinzoon heeft inmiddels ook zijn eigen paspoort, en volgende maand komen ze met z’n drieën op bezoek.
Ondertussen hebben ze ook nog een nieuw huis gekocht, en binnenkort moeten ze ook verhuizen. Zijn ze hier gestrest over? Maken ze zich er druk om? Helemaal niet. Het is gewoon iets dat erbij hoort, en ook dat komt goed. Ik ben echt super trots op ze!!
Geef een reactie