Sinds de eerste uitnodiging om mee te doen aan het Bevolkingsonderzoek Darmkanker doe ik daaraan mee. Het mee doen is vrij eenvoudig. Je krijgt een enveloppe thuisgestuurd met daarin een folder met nadere informatie, een plasticbuiste, met daarin een houder met daarna iets dat nog het meeste lijkt om een flessenrager, maar dan heel klein. Je moet daarna een heel klein beetje ontlasting opvangen, daar die rager even doorheen halen, daarna in dat buisje doen, het buisje dan goed afsluiten, in de retour enveloppe en op de post. Kort daarna krijg je dan een brief met daarin de uitslag van het onderzoek. De afgelopen jaren was de inhoud gelijk, even kort door de bocht: “Er is niets gevonden, over twee jaar krijgt u een nieuwe uitnodiging’. Tot een maand terug, de brief was iets anders geformuleerd. Er was bloed in mijn ontlasting gevonden. Er was direct een afspraak gemaakt voor een intakegesprek. Ik hoefde daar niets voor te doen. Drie weken geleden had ik de intake. Ik kreeg enkele algemene vragen over mijn gezondheid en daarna uitleg over waardoor er mogelijk bloed gevonden was. Dit kon allerlei oorzaken hebben, waaronder darmkanker. Bij een constatering dat ik darmkanker zou hebben zouden de behandelmogelijkheden ook divers kunnen zijn, afhankelijk van het stadium waarin de kanker gevorderd was. Het kon gaan om een operatie, waarbij een stuk van mijn darmen verwijderd zou worden, het kon gaan gaan om bestraling maar ook chema, dan wel een combinatie van dit alles. Ik moet toegeven dat ik alles een plek moest geven en dat ik het idee dat ik darmkanker zou kunnen hebben nog even niet aan kon denken. Ik hield mij vast aan het idee dat het ook ordinaire aambeien konden zijn. iets wat vrij banaal opgezette aderen zijn in het laatste stukje van de darm. Mocht het toch darmkanker zijn, dan hoopte ik oprecht dat ik er op tijd bij was.
De volgende stap was een colonscopie en inwendig darmonderzoek en geloof mij, daar zag ik als een berg tegen op. Voorafgaand aan het onderzoek moesten mijn darmen schoon zijn, wat betekende dat ik moest laxeren en dat ik drie dagen voor het onderzoek vezelarm moest eten en vanaf ongeveer een dag voor het onderzzoek alleen nog water of thee mocht drinken en niets meer eten. Het onderzoek zelf was gisteren.
“Wilt u een roesje?” werd vooraf aan mij gevraagd.
“Een roesje?” reageerde ik enigzins op mijn hoede.
“Bij een roesje krijg u een pijnstiller gecombineerd met een een medicijn waardoor u zich wat kan ontspannen.”
“Is dat nodig?” wilde ik weten.
“Laat ik eerlijk zijn, het is niet echt nodig. Aan de binnenkant van de darmen zitten geen zenuwen, waardoor het geen pijn zal doen. Het kan wel helpen om wat rust te vinden. Ziet u er tegenop?”
“Laten we het maar doen dan, was mijn snelle conclusie.” Ik zag er inderdaad tegenop.
Van het onderzoek zelf, dat alles bij elkaar nog geen dertig minuten duurde heb ik alleen het allerlaatste stukje meegekregen en zag ik nog net mijn eigen darm van binnen. Het was voorbij eer dat ik er ergen in had. Terug op zaal werd mij direct gevraagd of ik wat wilde eten. Daar had ik na een dag vasten wel trek in. Na de lunch had ik een gesprek met de arts.
Ze hadden een klein poliepje gevonden en deze ook direct verwijderd. Ze zouden deze nog wel nader onderzoeken, maar hij verwachtte daar geen problemen. Poliepen zijn uitstulpingen in het darmslijmvlies, die kunnen variëren van een klein knobbeltje tot grotere structuren. De meeste poliepen zijn goedaardig en zullen dat ook blijven. Echter, een deel van de poliepen kan na een tijdje uitgroeien tot een kwaadaardige tumor, ook wel darmkanker genoemd. Het bloed in mijn ontlasting was met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het gevolg van een aambei. De darmen zagen er eigenlijk goed uit. Achteraf viel alles reuze mee.
De Frequentie illusie
In de aanloop naar dit onderzoek gebeurde er nog iets anders. Plots kwam ik in de media berichten tegen over darmkanker en over bevolkingsonderzoeken. Het was niet dat ik hier bewust naar op zoek ging, het kwam voorbij in de krant, in het nieuws op TV. Het was een beetje vergelijkbaar met de tijd dat wij een Peugot Partner kochten. Die waren er toen nog niet zo lang. Ik had ze nog niet zo heel vaak gezien en na de proefrit zag ik ze plots overal rijden. We noemen dit een Frequentie illusie. Het is een cognitieve bias die voortkomt uit twee processen:
Bevestigingsbias – Je hebt de neiging om te geloven dat het vaker voorkomt dan voorheen, terwijl het eigenlijk gewoon altijd al aanwezig was.
Selectieve aandacht – Je merkt iets op omdat het relevant voor je is geworden.
Je kan dus wel zeggen dat ik er meebezig was. Eerst afgelopen week het nieuws dat het aantal joinge mensen met darmkanker de adgelopen 25 jaar met 50% is gestegen. Daarboven op kwam ik gisteren een artikel tegen waarin stond dat de opkomst bij bevolkingsonderzoeken daalt. Nu gun ik echt iedereen zijn eigen vroegtijdige, zelfgekozen, einde, maar waarom zou je niet in een vroegtijdig stadium willen weten dat je ziek bent? Dan is er misschien nog iets aan te doen? Er moet nog veel onderzoek worden gedaan, is het de paranoia die ons parte speelt, is het het totale eigengereidheid, het ik maak dit zelf wel uit, is het geld, is het totale ontwetendheid. Ik heb geen idee. Wat ik wel weet is dat ik over twee weken nog een afspraak heb om te horen of het ene poliepje het begin stadium van darmkanker was. Wat ik ook weet is dat ik over twee jaar weer gewoon mee doe aan het bevolkingsonderzoek.
Geef een reactie