Het klinkt misschien vreselijk afgezaagd en ouderwets, en wellicht is dat ook zo. Misschien heeft het te maken met mijn leeftijd, maar een van mijn favoriete momenten is onze trouwdag, of misschien nog wel meer het feest daarna.
Je trouwdag moet de mooiste dag van je leven zijn, maar vooraf zag ik er enorm tegenop. Een hele dag in het middelpunt van de belangstelling staan is niets voor mij. Toch had ik dit zelf over me afgeroepen, want ik was degene die graag wilde trouwen. Mijn vriendin vond het goed zoals het was: “We hebben het toch goed samen?” Ik moest het maar over me heen laten komen. Gelukkig hadden we zelf de regie in handen, want het was ónze trouwdag. Zo besloten we om niet in de kerk te trouwen en elkaar geen ringen te geven, maar een beeld. Tijdens het uitwisselen van de beelden zouden we elkaar vertellen waarom we zo van elkaar hielden en voor degenen die het willen weten, een simpel “ik vind jou wel leuk” was voor ons niet genoeg.
Na de ceremonie in het gemeentehuis vierden we ons huwelijk met een feest in een restaurant net buiten het dorp. Omdat er veel kinderen zouden komen, kozen we een restaurant met een speeltuin. In de zaal was muziek, maar geen band. We hadden een warm en een koud buffet, maar deze stonden niet naast elkaar; ze waren aan weerszijden van de zaal geplaatst. Als je van beide wat wilde, moest je dus lopen. De gedachte hierachter was dat gasten bij binnenkomst waarschijnlijk bij hun vertrouwde groep gingen zitten, gezinnen bij elkaar, collega’s bij elkaar, vrienden van de sportclub bij elkaar. Maar doordat je plek misschien weg was als je eten haalde, kon je zomaar naast iemand anders terechtkomen en met iemand anders een gesprek aanknopen. En precies dat gebeurde.
Natuurlijk hadden we een fotograaf, maar daarnaast hadden we op elke tafel een wegwerpcamera neergelegd. Onze ceremoniemeester legde aan het begin van het feest uit dat iedereen de camera’s mocht pakken en foto’s mocht maken van alles wat ze maar leuk vonden. We hadden ongeveer twintig van die camera’s. Zo hadden we na afloop niet alleen de normale, geposeerde foto’s, maar ook een heleboel verrassende beelden. Een foto van mijn leidinggevende in een monnikspij op een schommel was echt goud waard, en zo waren er nog veel meer spontane, vrolijke foto’s. We komen allebei uit creatieve families, en onder onze collega’s waren ook veel mensen die gewend zijn om mooie dingen te maken, te schrijven of te acteren. De hele avond was dan ook een aaneenschakeling van sketches, voordrachten, zang en zelfs een prachtige, speciaal voor ons gemaakte film.
Na afloop van het feest zouden we met onze twee getuigen vertrekken in een heteluchtballon. Tenminste, dat was het plan. Helaas waaide het te hard, waardoor de ballonvaart niet doorging. Niet getreurd: drie dagen later een nieuwe poging! Maar wat organiseer je dan voor je gasten? We besloten een ouderwetse Hollandse spelenkermis te houden. Zaklopen tegen de baas en winnen, dat is natuurlijk goud waard. Ook die dag bleek echter te riskant voor een ballonvaart. Uiteindelijk werd de derde dag de dag waarop alles lukte: een derde feestdag, een koffietafel én een ballonvaart. We vertrokken op zaterdag vanuit een weiland in Heino en landden na zonsondergang in Punthorst.
Punthorst ligt in de gemeente Staphorst, waar de zondag heilig is. De boer op wiens land we landden was dan ook niet blij, niet zozeer vanwege ons, maar omdat voor hem de zondag al begonnen was. De ballonvaarder kon de ballon pas maandag komen ophalen. Hij was daar natuurlijk niet blij mee. Op dat moment vertelde hij de boer dat we pas getrouwd waren en dat de andere twee passagiers onze getuigen waren. Toen brak de oude boer en werden we uitgenodigd in de keuken van de boerderij. Het echtpaar, al aardig op leeftijd, bleek al heel lang getrouwd te zijn, en plots hadden we een prachtig gesprek met twee oude mensen over het huwelijk. Het had zo moeten zijn.
Alles bij elkaar was dit niet één mooi moment, maar een aaneenschakeling van bijzondere momenten die me altijd bij zullen blijven.
Geef een reactie