Het knetterende geluid hield aan. Mika voelde de elektrische lading in de lucht, kleine prikkels schoten langs zijn huid. De vreemdeling deinsde niet terug, integendeel, hij leek gefascineerd.
“Dit is het begin,” mompelde de man.
Mika wilde antwoorden, maar de generator achter hem begon te schudden. Een metalen tandwiel kwam krakend in beweging, alsof het na jaren eindelijk ontwaakte. Mika voelde zijn hart bonzen. Dit was geen gewone machine meer. Dit was een krachtbron.
De vreemdeling glimlachte en haalde iets uit zijn binnenzak – een klein apparaatje dat zwak gloeide in het duister. “Je begrijpt het nog niet, hè? Dit is meer dan alleen een oude generator. Dit is een sleutel, en jij hebt hem ontgrendeld.”
Mika probeerde zijn ademhaling onder controle te krijgen. “Een sleutel tot wat?”
Een zware basdreun doorkliefde de lucht. De lichten van de oude haven flikkerden plots aan, een felle lichtstraal schoot vanuit de generator en raakte een van de oude kranen. Het metaal gloeide fel op, een blauwige gloed omsloot het machinepark. Mika wankelde achteruit. Dit was geen gewone elektriciteit. Dit was… iets nieuws.
De vreemdeling stapte naar voren en legde een hand op Mika’s schouder. “En nu komen ze.”
Mika draaide zich met een ruk om. In de verte, bij de rand van het haventerrein, verschenen schaduwen. Lange, statige figuren bewogen zich in het halfduister, en hij had geen idee wie ze waren.
Laat een reactie achter bij bertjensReactie annuleren