Het knetterende geluid werd geleidelijk minder, maar de statische lading hing nog in de lucht. Mika voelde tintelingen langs zijn armen terwijl de generator achter hem bleef brommen. De vreemdeling bestudeerde het schouwspel aandachtig en hield het kleine apparaat in zijn hand stevig vast.
“Dit is geen gewone machine,” zei hij, alsof Mika dat nog niet zelf had vastgesteld. “Dit is een schakelaar.”
Mika keek naar het metalen tandwiel dat nog steeds traag ronddraaide. De energie die uit de generator kwam, voelde anders dan gewone stroom. Hij had gewerkt met oude industriële installaties, hij kende de ruis, de trillingen van opgewekte energie. Dit… dit leek een stap verder.
“Een schakelaar?” Mika’s stem was schor. De vreemdeling haalde diep adem. “Naar iets wat lang verborgen was.”
Een zwakke gele gloed verscheen langs de randen van de haven, alsof een sensor ergens op reageerden. Mika draaide zich om en merkte toen pas de silhouetten op. Mensen? Niet helemaal. Hun bewegingen waren te methodisch, alsof ze een vast patroon volgden. Ze droegen donkere jassen, hun gezichten moeilijk te onderscheiden in het schaarse licht.
“Ik neem aan dat jij weet wie dat zijn?” Mika hield zijn adem in. De vreemdeling knikte. “Ze hebben gewacht, maar nu is het moment daar.”
Mika voelde een drukkende spanning op zijn borst. Het ademhalen werd zwaar. Hij had geen idee wat hij precies er gebeurde, maar één ding wist hij zeker, hij stond op het punt iets te ontdekken dat hij misschien liever niet had geweten.
Geef een reactie