Ik gebruik een zeer handige app: de To-Do-lijst-app. Daar noteer ik per dag alle activiteiten die ik moet uitvoeren.
In de app kun je bovendien eenvoudig terugkerende taken – laten we ze uitdagingen noemen – instellen. Je krijgt dan ruim van tevoren een melding dat er iets op je lijstje staat. Zo ook, gisteravond. Ik kreeg een melding dat het weer tijd was voor een Drie woorden schrijfuitdaging. Ik prik dan, of eigenlijk doe ik dat met een ‘Willekeurige woorden generator’, drie woorden en probeer daar dan een leuk, verhaaltje van te maken. Het is een opdracht die ik ooit zelf, bij een cursus Creatief Schrijven, moest uitvoeren. Som heb je van die woorden waarbij je denk, wat moet ik hier nu weer mee. Soms heb je ook een woord, waarbij je denkt, dat is toevallig. Zoals nu, het moest kennelijk zo zijn, Engeland, maar ja verbind dat nog maar eens met Leisteen en Korst, de woorden van deze uitdaging:
Leisteen
Engeland
Korst
Doe jij ook weer mee? Wie kan er een mooi verhaaltje schrijven waarin de woorden leisteen, Engeland en korst voorkomen? Ik ben heel benieuwd naar jullie verhalen en, mag ook, gedichten!
The secret of depth
De wind gierde om de stalen masten van het booreiland dat hoog oprijst boven de grimmige zee voor de Schotse kust. ’s Nachts luisterden de mannen op de brug naar het monotone gezoem van de pompen en het verre geklots van de golven, maar die ochtend werd de stilte ineens verbroken door een doffe dreun in de diepten. Kapitein Isla McGregor voelde de vloer onder haar trillen toen de boorkop weer eens een laag leisteen raakte, oud gesteente dat miljoenen jaren onverstoord door de aardkorst was opgesloten.
Geoloog Thomas Reeves bekeek de seismografen met verwondering. “Dit is geen doorsnee shale,” mompelde hij. “Deze leisteen ademt haast.” Terwijl de boormachine zich met krakende kracht een weg baande, lichten de grafieken op in paniek, alsof de aarde zelf wilde waarschuwen. De boorkop stagneerde en toen Isla een hand volgde langs de met olie besmeurde stalen buizen, ving ze iets glinsterends op: een donkere, glanzende korst die zich vastklampte aan het brekende gesteente.
De fragiele korst scheen bijna levend; bij de minste aanraking trilde hij mee. Niemand op het platform kon voorspellen wat er zou gebeuren als deze korst losliet. Het apparaat, gefabriceerd in Engeland volgens de strengste specificaties, was op dit punt simpelweg machteloos. Uit een kier in de boorkop sijpelde damp, zwavelig en koud, alsof de zee er zelf in belandde. De bemanning week instinctief achteruit toen een krachtig gerommel door de buizen bonkte en de rig onder hen begon te beven.
In één scherpe beweging greep Isla de hendel van de noodstop en rukte hem over. De trillingen stierven weg, het licht flikkerde nog één keer en viel toen stil. Op de staalplaat waar de boorkop had gestaan, lag de korst gebarsten als een ei waarvan het binnenste zich los wilde worstelen. Niemand durfde naar de scheuren te reiken, want wat hieruit kon kruipen, was niet van onze wereld. Het booreiland bleef achter in een gesponnen stilte, omringd door de watermassa’s, terwijl diep in de aardkorst iets wakker werd dat niet meer ongedaan te maken viel.
Laat een reactie achter bij CoachBert62Reactie annuleren