Het begon allemaal met een trui.
Niet zomaar een trui, maar een gloednieuwe van Mr. Marvis. Je weet wel, dat merk uit die reclame met mensen die altijd nét iets te blij zijn met hun outfit. Ik had er al vaker iets besteld en het ging altijd goed. Vandaag besteld, morgen in huis. Tot vorige week.
We waren nog op vakantie, de buren ook, dus ik had voor het eerst gekozen voor een pakketautomaat. Lekker handig: PostNL zou het pakketje afleveren bij de automaat naast de Gamma. Op de dag van bezorging kreeg ik netjes een melding: het lag klaar. Alleen… er kwam geen pincode.
Zonder pincode geen trui. En zonder trui geen warme herfstwandeling.
Ik begon een gesprek met Daan, de chatbot van PostNL. Daan was vriendelijk, maar ook frustrerend. Hij bleef maar zeggen dat ik geduld moest hebben. Na een paar dagen vroeg ik hem of ik iemand kon spreken met iemand mét een hartslag. Gelukkig kon dat. Een echte medewerker nam het over en beloofde een onderzoek. Maar ik wilde gewoon die dag nog mijn trui. Want na 72 uur zou het pakketje automatisch worden teruggestuurd.
De volgende dag belde PostNL. Het onderzoek was gestart. Goed nieuws? Niet echt. Het pakketje lag niet in de automaat. Volgens de scan was het afgegeven bij de Gamma. Maar de Gamma wist van niets. Mijn trui was spoorloos.
Ik besloot Mr. Marvis te bellen. Zij waren geweldig! Zonder gedoe stuurden ze een nieuwe trui, gratis. Die kwam de volgende dag gewoon aan. Mr. Marvis zou het verder met PostNL regelen. Ik hoefde niets meer te doen.
En toen gebeurde het.
Ik kwam net thuis van werk, reed langs ons huis en zag iets op de buitenlamp liggen. Een klein, vierkant pakketje. Het pakketje. Mijn trui. Het verdwenen pakketje was terug.
Hoe? Geen idee. Was het de bezorger die zich bedacht had? Iemand van de Gamma die het tussen de schroevendraaiers vond? Een klant die per ongeluk een trui meenam in plaats van een boormachine?
Ik heb het niet uitgezocht. Mr. Marvis had alles netjes geregeld. Ik stuurde het pakketje terug met het retourlabel dat ze me meteen hadden gestuurd. En ik kon er eigenlijk alleen maar om lachen.
Alleen onze buitenlamp was iets minder enthousiast.
Geef een reactie