"Het verhaal begint… durf jij verder te lezen?"

Het zal zijn omdat het bijna Halloween is. Een spannende tijd, met ook altijd heftige films op TV. Je moet er maar van houden. Ik vind dat een verhaal altijd wel ergens spannend moet zijn, maar regelrechte horror houd ik ook niet van. ‘Still wakes the deep” het spel waar mijn zoon aan gewerkt heeft, kon ik ook maar moeilijk uitspelen. Koude rillingen liepen over mijn rug.
Bertie maakte een begin van een spannend verhaal en daagde lezers uit om het af te maken. Ik heb een poging gedaan.

Er sloop iemand om het huis,  langzaam langzaam…
Je wist het niet maar voelde het, een griezelig vleugje  sijpelde door de ramen,  zocht een slachtoffer en vond je. Onwillekeurig rilde je, ongerust,  niet wetend waarom.
Zijn uitstraling was  klam.
Kwaadaardigheden glibberden door je gedachten, deden je afvragen wat er aan de hand was, en waarom….

Ik voelde dat er iemand om het huis sloop, langzaam, tergend langzaam…
Ik wist het niet zeker, maar ergens diep vanbinnen voelde ik het. Een penetrante, rotte lucht kwam door de ventilatieroosters boven de ramen naar binnen, een rotte lijklucht. Onwillekeurig rilde ik. Wat gebeurde er allemaal?
De lucht werd klam, zwaar, alsof de muren ademden. Een groen schimmel vulde de vensterbank en daarna de muren. Kwaadaardige gedachten gleden door mijn hoofd, alsof ze niet van mij waren maar in mij werden geplant. Ik probeerde mezelf tot rust te manen, maar de stilte in huis drukte op mijn borst. Het tikken van de klok werd ondraaglijk luid, alsof de seconden zich uitrekten tot minuten. Mijn polsen deden pijn. De aderen werden dik en kleurde eveneens groen.
Toen hoorde ik het: een schrapend geluid langs de buitenmuur, nagels die over steen gleden. Mijn adem stokte. Ik wilde opstaan, maar mijn benen voelden als lood, mijn spieren waren gespannen. Ik kon geen voet verzetten. Het licht van de schemerlamp flakkerde, één keer, twee keer, en viel toen uit. Alleen het bleke maanlicht viel nog door de gordijnen.
In de weerkaatsing van het raam zag ik een schim. Niet buiten, maar achter mij. Te dichtbij. Te stil.
Een ijzige adem streek langs mijn nek. En toen hoorde ik het, het fluisterde. Dit klonk niet als een stem. Het kwam van in mij: “Ik ben al binnen.”