Het mooiste dat ik ooit heb gevonden en bewaard, zijn denk ik de haaientanden die wij op het strand bij Nieuwvliet Bad vonden en de versteende schelp die ik aan de andere kant van het land vond tijdens een wandeling langs de Geul.
De versteende schelp is een geschenk uit mijn jeugd, een toevalstreffer, een cadeautje. Gewoon, daar lag hij, vlak langs de holle weg. De haaientanden zijn van een recentere datum — niet de tanden zelf, want die zijn eeuwenoud; wél het moment waarop wij ze vonden. Wij hebben ze enkele jaren geleden gevonden. Wij hebben de gewoonte om jaarlijks een lang weekend ergens aan zee uit te waaien. Dat kon bij Schoorl, op Ameland, en dat bewuste jaar waren we een lang weekend in Nieuwvliet-Bad. We hadden een huisje op een bungalowpark, direct achter de dijk, een vakantiehuisje van een echtpaar dat in Brussel voor de EU werkte. Het was een natte herfst en het uitwaaien was absoluut gelukt.
Onze eerste dag op het strand was een bijzondere gebeurtenis. Nog nooit had ik een wandeling over het strand gemaakt waarbij zoveel mensen, zonder iets te zeggen, met het hoofd naar beneden liepen te ijsberen. Vrij nauwgezet, zo leek het, werd het strand gescand en liepen mensen in rechte lijnen heen en weer. Af en toe ging iemand even op z’n hurken zitten, om daarna weer op te staan en verder te lopen. Die eerste avond vonden wij niets, behalve misschien een verdwaalde schelp.
Zaterdagochtend, na ons ontbijt — het waaide flink — besloten we opnieuw een wandeling over het strand te maken. Het was net negen uur geweest. Naast elkaar, het hoofd naar beneden, liepen wij richting de radartoren. We hadden inmiddels door waarop we moesten letten: zwarte puntjes in het zand. Hoewel we nog steeds schelpen en zwarte steentjes uit het zand peuterden, was het al snel raak: een zwart, vrij plat driehoekje met aan de wat bredere onderkant een iets dikkere rand. Die ochtend vonden we, op het stukje strand van het vakantiepark tot aan de radartoren, meer dan twintig haaientanden, van hele kleintjes tot een werkelijk reuzentand. In de loop van de middag werd het drukker op het strand en besloten wij een restaurantje in Cadzand op te zoeken. Die middag lieten wij de haaientanden voor wat ze waren en staken we de grens over om wat te proeven van een stukje recentere geschiedenis; Gent blijft toch ook erg mooi.
Laat een reactie achter bij GeesjeReactie annuleren