Drie woorden

Enkele lezers hadden er al weer naar geinformeerd, de ‘Drie Woorden schrijfuitdaging‘. Het was alweer een maand geleden, tijd voor een nieuwe creatieve breinbreker. Ik heb weer drie woorden geprikt. Het zijn wel weer bijzondere woorden geworden. Het spijt mij!

Wie doet er mee, wie weet deze drie woorden aan elkaar te breien tot een mooi verhaal? Doe je mee, laat het mij weten en deel vooral hieronder jouw verhaal van de geit en de mijnwerker.

De willekeurige woorden voor deze uitdaging zijn:
– Wekker
– Geit
– Mijnwerker

De geit en de mijnwerker

David schrok wakker van het schelle geluid van zijn wekker, een nieuwe dag. Het was nog donker buiten, maar het werk riep. David was zijn levenlang al mijnwerker, net als zijn vader, zijn grootvader en overgrootvader. Hij wist niet beter. Hij kleedde zich snel, griste de broodtrommel van het aanrecht, nam zijn helm mee en liep naar buiten.

De mijn lag net buiten het dorp. Hij liep de straat uit en kwam onderweg al diverse collega’s tegen. Altijd dezelfde collega’s die te laat waren. Die ochtend voelde anders.

Nadat hij afgedaald was en de lift uit stapte hoorde hij een geluid dat niet paste bij het kraken van balken of het druppelen van water. Het was zacht, aarzelend, maar onmiskenbaar: gemekker. David stopte om het goed te kunnen horen. Zijn lamp flakkerde langs de ruwe wanden. Daar, midden in een verlaten gang, stond een geit. Het dier keek hem met grote ogen aan, alsof het zelf niet begreep hoe het hier terecht was gekomen. Het was stoffig, zijn vacht klam van de vochtige lucht. David voelde een rilling langs zijn rug. Wie zou nu een geit in een mijn achterlaten?

Hij besloot het dier mee naar boven te nemen, maar al snel merkte hij dat dit geen toevallige vondst was. Zo vond hij naast de liftschacht een zak met graan. Boven gekomen vroeg hij rond in het dorp, maar niemand zei een geit te missen. Toch vond hij aanwijzingen: de halsband met een vreemd symbool, die graanzak van een onbekend merk. Het leek alsof iemand de geit expres in de mijn had achtergelaten.

David kon het niet loslaten. Hij keerde met een paar mannen terug naar de schacht en ontdekte dat de mijn niet zo verlaten was als men dacht. Er waren diep in de mijn sporen van recente activiteit: verse voetafdrukken, een krat met gereedschap, een half uitgegraven tunnel. Iemand gebruikte de mijn voor iets dat het daglicht niet verdragen kon.

36 reacties op “Drie woorden”

  1. Goeie god, een geit…
    Lachen of huilen, is de vraag. 😉

    1. Mag allebei!!

      1. Het is een verhaaltje geworden. Bijna geloofwaardig. 🙂

      2. Bijna geloofwaardig! Een pientere geit die door kan gaan voor hond. Ik heb genoten van jouw verhaal Bertie!

  2. Spannendddd…..

    de mijne is ook spannend maar dan toch wel anders:
    https://klikhierklikdaar.blogspot.com/2025/11/3-woorden-van-bert-22.html

  3. Grinnik, een geit in de mijn dat is echt wel iets anders dan een paard in de gang 🙂 je hebt er weer een mooi verhaal van gemaakt met zoals zo vaak een einde wat om een vervolg vraagt.
    Ik zal ook weer gaan brainstormen over een verhaal met deze drie woorden erin.

    1. Je mag ook proberen het open einde te vervolgen Geesje 😉

  4. Een boeiend, mooi verhaal. Het maakt me ook nieuwsgierig naar een vervolg…
    Ik doe ook weer mee, maar het kan nog even duren. Ben net terug van een paar dagen Ardennen.

    1. Altijd leuk Bea! Ik ben heel benieuwd!! Ik kom met een vervolg, maar moet nog wel goed nadenken over die geit 😉

  5. […] Wil jij ook eens meedoen klik dan op de volgende linkhttps://sportnietaltijdleuk.com/2025/11/30/drie-woorden-18/ […]

  6. Ik heb er geen vervolgverhaal van gemaakt maar de verhalen van een Oma zijn soms ook een inspiratie om er een stukje over te schrijven.
    Mijn bijdrage staat er ook.
    https://kreta8.wordpress.com/2025/11/30/de-drie-woorden-van-bert-2/

    1. Dat is waar Geesje! De verhalen van elke oma zijn inspirerend! Ik ga jouw verhaal lezen!

  7. Dinsdag om 9 uur verschijnt mijn deelname.

    1. Leuk!! Ik ben heel benieuwd!

  8. […] een verhaaltje met deze woorden: geit  mijnwerker wekker. Naar een idee van Bert === Trrrringgggg. De slapende schoot rechtop, zuchtte en sliep weer in. Hij had een rotbaantje, als […]

  9. In verwarring gebracht met al die geiten, maar hier zit ik dus bij Coach Bert. De bron.

    1. Dank je wel Harry! Leuk! Ik ga jouw verhaal lezen!!

  10. Mijn verhaal

    De geit en de stilte van de mijn

    In het Limburgse dorpje waar de heuvels zacht golven en de kerktoren elke dag het ritme van het leven aangeeft, stond men bekend om zijn discipline. De mijnwerkers trokken elke ochtend voor dag en dauw naar de schachten, hun gezichten zwart van het stof, hun ogen helder van plichtsbesef. Maar op een winterse maandag gebeurde er iets dat de orde van het dorp volledig door elkaar zou schudden.

    Het begon met een geit. Een gewone geit, wit met grijze vlekken, eigendom van een weduwe die haar dier hield als gezelschap. De geit had de gewoonte om rond te dwalen, maar die ochtend vond ze haar weg naar het huis van mijnwerker Jan. Jan was een man van routine: zijn wekker tikte elke nacht onvermoeibaar door, en om half vijf rinkelde hij luid, zodat Jan opstond, zijn brood pakte en naar de mijn vertrok. Maar die dag zweeg de wekker. Het uurwerk, oud en versleten, had besloten dat het tijd was om te rusten. En de geit, nieuwsgierig en koppig, had met haar hoorns tegen het raam gestoten, alsof ze het zwijgen van de wekker wilde bekrachtigen.

    Jan sliep door. Het dorp sliep door. En in de mijn, diep onder de grond, zaten de mannen te wachten op hun collega. Zonder Jan, die altijd de kanaries meenam, ontbrak er iets cruciaals. De vogeltjes waren niet zomaar huisdieren; ze waren de waarschuwers van het onzichtbare gevaar. Hun zang betekende lucht, hun stilte betekende dreiging. Maar die ochtend waren er minder vogels dan gewoonlijk, en de mannen vertrouwden erop dat Jan ze later zou brengen.

    Toen de eerste kanarie plots van zijn stokje viel, keek men elkaar aan. Een tweede volgde, en een derde. Het was alsof de stilte van Jan’s wekker zich had voortgezet in de schacht, een dodelijke stilte die de adem uit de vogels trok. Paniek greep de mijnwerkers aan. Sommigen renden naar de liften, anderen riepen om hulp. Boven de grond merkte men dat er iets mis was: de kerkklok sloeg zes uur, maar de stoet mijnwerkers was niet compleet. En midden op het dorpsplein stond de geit, onverstoorbaar, kauwend op een stuk stro, alsof zij wist dat haar kleine daad de wereld had doen kantelen.

    De weduwe, die haar geit achterna was gelopen, zag hoe de dorpelingen zich verzamelden. “Het is de geit,” fluisterde ze. “Ze heeft Jan’s ritme verstoord.” Sommigen lachten, anderen fronsten. Maar toen de eerste mijnwerkers naar boven kwamen, bleek de ernst van de situatie. Vogeltjes lagen dood in hun kooitjes, en de mannen waren bleek van angst. Het dorp begreep dat een keten van toevalligheden – een zwijgende wekker, een koppige geit, een ontbrekende man – het verschil kon maken tussen leven en dood.

    Die dag werd de geit een legende. Kinderen tekenden haar in hun schoolschriften, met hoorns die klokken konden stilzetten. Ouderen spraken over haar bij het café, alsof ze een boodschapper was van het lot. En Jan, die eindelijk wakker werd toen de zon al hoog stond, vond zichzelf midden in een storm van verwijten en verwondering. Hij keek naar zijn wekker, naar de geit die hem onschuldig aankeek, en hij wist dat zijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

    Het dorp besloot voortaan niet alleen op klokken te vertrouwen. Men kocht nieuwe wekkers, men stelde dubbele controles in, en men keek met andere ogen naar de dieren die hen omringden. Want als een geit de stilte kon brengen die vogels deed zwijgen, dan was niets in het leven vanzelfsprekend. En zo werd de geit, met haar eenvoudige aanwezigheid, het symbool van de fragiele balans tussen orde en chaos in het Limburgse dorp.

    1. Super mooi geschreven, met plezier gelezen

    2. Wat een mooi verhaal! Ik houd van verhalen waarbij ik direct een beeld heb!

  11. Zit hier echt tussen volleerde schrijvertjes. Ga proberen mijn link te plaatsen hier:
    https://uitmijnschatkistwordpress.com/2025/12/01/vooruit-met-de-geit

    1. Gelukt Marleen!! Dank je voor jouw verhaal!!

  12. Bert, je hebt toch niet op Discovery naar de Opaalhunters zitten kijken😄 Eergisteren namelijk… liep er een geit rond in de mijnschachten. Ze hadden de grootste moeite om dat beest te vangen. Maar hoe het ook zij, je hebt er weer prachtig verhaal van gemaakt.

    1. Nee, helaas niet gezien maar boerderij dieren onder de grond blijft een fascinatie 😉

    1. Een erg mooi en erg realistisch verhaal Marleen!! Dank je wel!!

    1. Oeps, Bert, ik zie nu dat het derde woord ‘mijnwerker’ moest zijn… Ik heb er steenkoolmijnen van gemaakt! 🙈 aiaiai… Mijn excuses.

      1. Ahhhhh help en weet je, ik had er glad overheen gelezen, de aandacht voor Chcken Valley was groter dan de aandacht voor de steenkool,mijnen 😉

      2. Ik had het overgenomen van YMarleen… Ook zij had steenkool – mijnen schuld.

      3. Klopt, dat is ook waar!

  13. Inderdaad ik had eerst steenkoolmijn, mijn excuses, ik heb de titel nog kunnen corrigeren. Spijtig voor Matroosje: Mijn schuld.
    Maar ook ik, las erover bij haar.

  14. Hallo Bert,

    Leuk, denk doe ook eens mee. Ik heb wat volgers die je 3 woorden steeds doen.

    Mijn bijdrage: https://waltshoekje.wordpress.com/2025/12/04/het-woud-zonder-naam/

    1. Wat leuk Walt!! Ik ga natuurlijk ook jouw verhaal lezen!

Geef een reactie

Ontdek meer van "Het verhaal begint… durf jij verder te lezen?"

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder