‘Bij me komen!’, schreeuwt de juf, en neem je rekenboek mee’.
Ik kijk de juf verschikt aan.
‘Ja, jij, hierkomen’, gaat ze kwaad verder.
Ik pak mij rekenboek en loop schoorvoetend tussen de tafeltjes door naar voren. Met een klap smijt de juf een schriftje voor mij neus.
‘Wat ben jij een dom uilskuiken’, bijt ze me toe. ‘Kan jij nou helemaal niets? Waar moet dit eindigen?’, vraagt ze met een blik van walging.
Ik durf haar niet te kijken. Met het hoofd gebogen, kijk ik juffrouw Bakker angstig aan.
‘Kijk me aan, als ik tegen je praat!’, schreeuwt ze. ‘Wat ga je hier nu aan doen?’, vraagt ze.
‘Ik weet het niet juf’, zeg ik.
‘Dat dacht ik al. Wat weet jij nu eigenlijk wel?’, vraagt ze.
Bedachtzaam sla ik het schriftje dicht. Ik zit weer gewoon op de bank, voor de televisie. Het acht-uur journaal is net voorbij. Ik kijk nog eens op de voorkant van het schriftje. Klas 4, lees ik. Klas 4, hoe oud was ik toen eigenlijk? Wat een manier op met kinderen om te gaan. Wie was dat, mevrouw Bakker? Waarom deed ze zo? Allemaal vragen schieten door m’n hoofd. Waarschijnlijk leeft ze niet eens meer, zit ik me te bedenken.
‘Waar zit je aan te denken?’, vraagt mijn vrouw.
‘Oooh, niets, gewoon aan die goede oude tijd. Die tijd die nooit meer terugkomt’, zeg ik en schenk nog eens een kopje koffie in.
Geef een reactie