Je zou denken, je wordt straks 64, je hebt het grootste deel van je leven achter je, dan zal je wel meer tijd besteden aan het terugdenken aan het verleden. Normaal gesproken zou dat ook zo zijn, er is namelijk zoveel om over terug te denken. Sterker nog, wij hadden ook de kerstbal van Alzheimer Nederland in de Kerstboom. Mooie herinneren om te onthouden. Er zijn allelei herinneren die in mij op komen, mooie en minder mooie herinneringen. Die overigens bij lange na niet allemaal opgeschreven en bewaard zullen worden in de herinneringskerstbal.
Ik merk echter dat ik nog steeds meer tijd besteed aan het vooruitkijken, aan het nadenken over alles wat nog kan, wat ik nog wil doen. Er is ook nog zoveel om voor te leven, om te doen. Het is simpelweg nog niet klaar. Zo ben ik sinds een jaar Opa geworden van niet een, maar twee kleinzonen. De oudste woont met zijn ouders in Nederland. De jongste woont, met zijn ouders in Engeland. Ik hoop toch echt dat ik hen nog een tijdje mag zien opgroeien. De maandag is mijn Opa-dag, dan pas ik op mijn oudste kleinzoon. Bezoeken aan onze jongste kleinzoon moeten wij plannen, daar moeten wij wat meer tijd voor uittrekken. Het is niet direct naast de deur, maar dat is niet erg. Onze jongste zoon woont, met dank aan de woningmarkt, ondanks een prima baan, nog steeds thuis. Het zou toch enorm fijn zijn als wij hem ook op weg kunnen helpen.
Verder werk ik, op dit moment, hard aan mijn tweede boek. Zoals jullie weten ditmaal een roman. Het betreffen echt letterlijk de laatste loodjes en die zijn zwaar. Het is nog niet gedaan. Ik ben inmiddels ook al bezig met een tweede verhaal, achter de geraniums zit er dus nog even niet in. Als we het dan toch over die geraniums hebben; ik ben dan wel sinds afgelopen jaar vroegtijdig met pensioen, maar ben daarnaast nog ook gewoon 32 uur per week aan het werk. “Ik werk om te leven, ik leef niet om te werken,” zeggen ze wel eens. Het houd je van de straat, al moet ik wel zeggen dat ik steeds meer de overtuiging heb dat er meer is dan mijn werk. Er is al met al genoeg te doen. Er is meer om naar uit te kijken, dan op terug te kijken.
Al merk ik, viel mij op, dat ik met name in mijn twee boeken, eigenlijk nog best wel terugval op het verleden, op wat ik heb meegemaakt, de ervaringen die ik heb opgedaan.
Laat een reactie achter bij Matroos BeekReactie annuleren