Het was nog vroeg die ochtend. Ik stond bij ’t busstation in Amersfoort. Ik moest nog een half uur wachten op de volgende bus. Een kopje koffie gaat er dan wel in. Het is al gezellig druk in het restaurant.
“Zou je bereid zijn harder te rijden dan de toegestane maximum snelheid, als de klant daarom zou vragen”, vraagt een man aan een andere jongeman, die tegenover hem zit. De ander aarzelt even en zegt dan dat hij hier niet toe bereid is. De man die de vraag zojuist stelde begint wat zenuwachtig met z’n pen te frummelen. De laptop, die hij op zijn schoot heeft staan, danst plots even kritisch heen en weer. Hij kijkt om zich heen en zegt dan wat zachter: “Wij zouden er geen bezwaar tegen hebben. Er zijn zo van die wegen, waar je best wat harder mag rijden van ons. De A32 bij Leeuwarden bijvoorbeeld, daar is het vaak zo rustig. Zorg echter wel dat je niet geflist wordt, snap je? Dan zijn de bonnen voor jou”. De ander knikt begrijpend. De man met de laptop kijkt weer om zich heen, buigt zich naar de ander en dan verlaten ze de zaak. De laptoptas zetten ze achter de bar, het notitieblok met de pen, laten ze op de tafel liggen. Typisch een sollicitatiegesprek.
Vandaag ben ik weer in de Social ground Coffee Lounge in Amersfoort. Op weg naar Zeist voor een afspraak, de bus laat weer op zich wachten. Het is er minder druk, maar de koffie blijft prima. Ditmaal geen sollicitatiegesprekken, wel wordt de leestafel gebruikt voor, ik vermoed, een werkoverleg. “Zou ik van u de krant even mogen inzien”, vraagt iemand, “Ooh, jawel, u mag hem wel houden, ik heb ‘m al uit”, zeg ik bereidwillig en vervolg mijn reis.
Laat een reactie achter bij Belinda VWReactie annuleren