Een verhaaltje van exact 101 woorden over een woord dat je eigenlijk niet in het verhaaltje mag gebruiken, naar het idee van Geesje.
In het dorp waar niemand ooit iets afmaakte, besloot men een vergadering te houden over orde. De stoelen stonden scheef, de agenda was zoek en de voorzitter kwam te laat omdat zijn wekker “een eigen interpretatie van tijd” had. Iedereen sprak door elkaar, vooral degenen die beweerden dat ze nooit door elkaar spraken. Een hond liep binnen, stal een broodje en kreeg applaus. Iemand riep dat dit allemaal heel normaal was, wat waarschijnlijk het eerlijkste moment van de dag was. Uiteindelijk ging iedereen tevreden naar huis, overtuigd dat ze iets belangrijks hadden bereikt, al wist niemand precies wat.
Laat een reactie achter bij GeesjeReactie annuleren