Schrijf een verhaal in 300 woorden zonder het gegeven woord (Scheren) te gebruiken, Een nieuwe schrijfuitdaging van Geesje!
Op een vroege zomerochtend keek Remi over de glooiende heuvels van de Zuid Veluwe, waar het licht altijd net iets zachter leek dan elders. De lucht rook naar de dennen, en in de verte klonk het zachte geblaat van zijn kudde. Het was de tijd van het jaar waarin hij zijn dieren verlichting bracht, een ritueel dat hij al sinds zijn jeugd kende. Hij stond rustig, met de vanzelfsprekende aandacht van iemand die elke beweging van zijn dieren begrijpt. Terwijl hij daar stond, voelde hij hoe de spanning uit zijn lichaam trok. Hij kon zo genieten van de warmte van het vroege voorjaar.
De wandelaars die toevallig langsliepen, bleven vaak staan om te kijken. Ze zagen een man die volledig opging in zijn taak, met een kalmte die bijna meditatief was. Remi glimlachte soms naar hen, maar zijn focus bleef bij de dieren. Hij sprak zachtjes tegen ze, woorden die niemand anders hoefde te begrijpen. De wind streek door zijn haar, de zon klom langzaam hoger boven de bomen.
Wanneer een dier klaar was, sprong het lichtvoetig weg, alsof het opnieuw geboren was. Remi keek hen na met een mengeling van trots en tederheid. Hij wist dat dit werk meer was dan een jaarlijkse handeling; het was een verbinding tussen mens, dier en de hei. De ritmes van Texel zaten in zijn handen, in zijn adem, in de manier waarop hij zich door het landschap bewoog.
Aan het einde van de dag, wanneer de kudde tevreden rondliep en de zon in de verte rood kleurde boven het Rijndal, voelde Remi een diepe rust. Hij had gedaan wat nodig was, zoals generaties voor hem dat hadden gedaan. In dat eenvoudige, terugkerende ritueel vond hij telkens opnieuw betekenis. Zo bleef hij verbonden met het landschap dat zijn leven vorm en richting gaf.
Laat een reactie achter bij BertReactie annuleren