Februari is weer voorbij gevlogen. Altijd sneler dan al die andere maanden, heb ik de indruk. Het voorjaar staat voor de deur, een periode van nieuwe kansen en pril geluk. Het einde van de maand betekent ook weer ‘de-drie woorden-schrijfuitdaging.’ Doen jullie dit keer ook weer mee?
De woorden voor deze maand zijn:
– ziektekostenverzekering
– Ozongat
– Midden Oosten
Hoe dat laatste woord uit de willekeurige woorden generator rolde weet ik niet. Het zal iets zijn met algoritmes. Hoe dat nu weer past bij de andere twee woorden? Heel veel succes! Ik lees graag jullie verhalen!
Het begin van het einde
Abi drukte haar rug tegen de koude muur van het verlaten ziekenhuis, terwijl buiten de nacht werd verscheurd door sirenes en verre explosies. De stad in het Midden-Oosten lag onder een deken van spanning; niemand wist wanneer de volgende raket zou vallen, of van welke kant.
Ze keek naar het dossier in haar handen. Een simpel mapje, maar het bevatte informatie waar meerdere partijen naar zochten. Niet omdat het geheimen over wapens of politiek bevatte, maar omdat het bewijs leverde van grootschalige ziektekostenverzekeringsfraude. Ze wist dat er iemand was die dit koste wat het kost verborgen wilde houden.
Een schaduw bewoog langs de overkant van de straat. Abi hield haar adem in. Ze wist dat ze gevolgd werd sinds ze het ziekenhuis had verlaten. De documenten had ze gekregen van een verpleegkundige die fluisterde dat “de waarheid niet langer veilig was binnen deze muren”. Minuten later was het gebouw geëvacueerd na een bommelding.
Abi glipte door een zijdeur naar buiten, de steeg in. De lucht rook naar stof en brandstof. Boven haar hing de maan bleek achter een waas van rook, een herinnering aan het Ozongat waar haar leraar vroeger altijd over sprak.
“De wereld wordt dunner,” zei hij dan, “Niet alleen de lucht.”
Ze hoorde voetstappen. Snel. Gericht. Abi zette het op een lopen, haar sandalen klakkend op de stenen. Ze wist dat ze de markt moest bereiken; daar kon ze opgaan in de menigte. Maar de straten waren leger dan normaal. Te stil. Een man dook voor haar op, gehuld in een donkere jas.
“Abi,” zei hij, zonder zijn stem te verheffen, “Geef het dossier. Je begrijpt niet waar je in verzeild bent geraakt.” Ze voelde haar hart bonzen, maar haar stem bleef vast. “Juist wel en daarom krijg jij helemaal niets!” Hij zette een stap dichterbij.
“Dit gaat niet alleen om geld. Dit gaat om stabiliteit. Om macht. Jij kunt dit niet stoppen.”
“Misschien niet,” zei Abi. “Maar ik kan het wel zichtbaar maken.”
Voordat hij kon reageren, klonk er een luide knal achter hen. Een autoalarm ging af. De man draaide zijn hoofd om, een fractie van een seconde, maar genoeg. Abi sprintte weg, de steeg uit, de markt op. De chaos van stemmen, geuren en kleuren overspoelde haar. Ze dook achter een kraam, trok haar sjaal over haar hoofd en mengde zich tussen de mensen.
Ze wist dat dit nog maar het begin was, maar ze had het dossier en ze had een plan.
Geef een reactie