Of ik nu direct op zoek ben naar contact met nieuwe mensen tijdens het reizen? Ik denk het niet. Ik vind het prima om alleen te zijn en in de trein, op weg naar het werk of terug naar huis, even mijn ogen dicht te doen. Ook op vakantie genieten wij het meest van de rust en de stilte. Enkele weken geleden waren wij in Ierland. De Cliffs of Moher zijn adembenemend mooi, maar we konden er bijna over de hoofden lopen, of we moesten opzij springen als er weer een golfkarretje vol toeristen op leeftijd langsraceté. Het contact dat je daar zou kunnen hebben, was meer in de trant van: “Mag ik ook een foto maken?” Niet de ideale manier om mensen te ontmoeten tijdens het reizen.
Tijdens onze reis door het zuiden van Ierland overnachtten we in B&B’s, gewoon bij de mensen thuis, bij de “locals”, zoals een collega later zei. Op één uitzondering na waren het allemaal mensen op leeftijd. ‘s Ochtends aan het ontbijt kwam je dan al heel snel in gesprek. Soms was een simpele opmerking over een foto aan de muur al aanleiding voor een mooi gesprek over de kinderen, over de Ierse geschiedenis, over hoe blij ze wel of niet met Europa waren, of over hoe mooi de golfsport is. Een simpele vraag waarmee je oprechte belangstelling toont, leidt al snel tot hele verhalen. Het hoeft niet ingewikkeld te zijn.
Toch even terug naar de trein, om misverstanden te voorkomen: ik slaap natuurlijk niet altijd in de trein. Ik werkte in Den Haag en stapte na een lange werkdag op de trein naar huis. Ik deed wat ik na zo’n dag vaak deed: ik zocht een lege plek, deed mijn ogen dicht en viel vrij snel in slaap. Vlak voor Gouda, waar de trein, voor wie dat niet weet, over een spoorbrug rijdt, stond de trein ineens abrupt stil. Ik schrok wakker. Niemand had direct door wat er aan de hand was. Ik keek naar buiten, maar het was donker en ik werd niet veel wijzer. Tegenover mij zat een jongeman stoïcijns een boek te lezen over de Oude Romeinen in de Lage Landen. Terwijl iedereen om hem heen om zich heen keek of luidop begon te vragen wanneer de trein weer zou rijden, bleef hij geconcentreerd doorlezen.
“Interessante titel!” zei ik tegen de man tegenover mij.
Hij keek verstrooid op en draaide zijn boek om, alsof hij pas toen doorhad wat hij aan het lezen was.
“Vindt u?”
“Ja, ik vroeg me af: zouden er ook jonge Romeinen in de Lage Landen zijn geweest?” Ik moest even lachen om mijn eigen grap. De man had de grap vermoedelijk niet door, want hij ging er niet op in.
“Jazeker, er waren ook jonge Romeinen. Sterker nog, er zijn natuurlijk ook kinderen geboren!”
“Werkelijk? Opzienbarend!”
Daarop volgde een monoloog die begon bij de Romeinse kinderen die in ons land werden geboren en eindigde bij het belang van Romeinse badhuizen. Ik was blij toen de trein na enige tijd weer langzaam in beweging kwam. De man deed zijn boek dicht, pakte zijn spullen en stond op. We reden het station van Gouda binnen, waar de trein weer meer vaart kreeg. Met grote ogen keek de man naar buiten en wees met zijn rechterhand door het raam.
“Mijn auto!”
Hij keek me bleek aan. “Waarom stopt de trein niet?”
“Ik vermoed dat u in de verkeerde trein zit,” zei ik. Ik probeerde mijn gezicht in de plooi te houden, maar het lukte niet helemaal. Soms doe ik ook gewoon maar wat.
Wat is de beste manier om nieuwe mensen te ontmoeten tijdens het reizen?
Bekijk alle reacties
Geef een reactie