Een weekendje ‘op een huis passen’ in Den Bosch. Het plan is, nu we er toch zijn, om een NS wandeling te lopen. Van station Vught terug naar Den Bosch, een wandeling van ongeveer 12 km. Wij besluitten om vanaf ons logeeradres naar station Den Bosch te lopen, dat is een kleine 4 km.. Daar nemen wij dan de sprinter naar Vught om vanaf daar de rood-witte stickers te volgen. Dat blijkt nog geen eenvoudige opdracht, want regelmatig blijken die er niet te zijn. Vanaf het station loop je eigenlijk rechtdoor een erg mooie wijk in,. Het heeft wat weg van de Dudok wij in Hilversum, met erg veel groen. Wat verder op, nadat wij de drukke weg van Den Bosch naar Tilburg zijn over gestoken, worden de huizen wat groter en de percelen nog groter. Het moet prachtig zijn om hier te wonen. Nadat wij bij een rotonde andermaal een drukke weg oversteken komen wij uit bij een bos.
Het pad is modderig en overal plassen. Het bos is, zo lijkt het bij uitstek geschikt om te hond uit te laten en die komen wij dan ook geregeld tegen. Niet dat je daar veel last van hebt overigens! Wij lopen al een tijdje door het bos, genietend van de vele waterplanten in die vijvers als wij plots voor een informatiebord staan. Op deze plek werden in de tweede wereldoorlog mensen gefusieerd. Even verderop nog een bord met verwijzigen naar deze periode in onze geschiedenis. Dan ontdekken wij ook, links van het pad bordjes ‘Nationaal Herdenkingsmonument’. Niet veel verder moeten wij kiezen, of wij volgen de route of wij lopen van de route af om langs het Nationaal Herdenkingsmonument te lopen. Omdat wij, op dat moment geen idee hebben wij wij uitkomen, maar wel erg nieuwsgierig zijn, besluiten wij de route te verlaten. Het pad gaat rechtdoor. Niet veel later komen wij uit bij een grote parkeerplaats met daarachter een beeld dat ik herken van het NOS journaal, de poort van de EBI, de extra beveiligde inrichting, de plek waar de meest vluchtgevaarlijke of misschien wel gevaarlijkste gevangem van ons land gevangen zitten. Rechts naast de ingang van de EBI zit de ingang van het Nationaal Hedenkingsmonument, een museum over het kamp Vught, het doorgangs kamp dat de nazi’s in de Tweede Wereld Oorlog daar hadden gebouwd. Een kamp waar Joden, Roma en SInti, maar ook politieke gevangen, werden gevangen gezet in afwachtig van de doorvoer naar de vernietigingskampen berder in het oosten van Europa. Het is een indrukwekkend museum, metname door de persoonlijke verhalen. De Joodse danseres die aanpakt met een SS officier, die danst in het kamp om haar leven te reddeb, De bokser Ben Bril die bokst om het transport van hem en zijn kinderen te rekken. De Nederandse kampbewaakster die daar kwam werken omdat ze simpelweg honger had en in het kamp transformeerde tot de loeder van het kamp. De SS officier die voof een veel te vroeg geboren jongentje een couveuse regelt, waardoor het kind kon aansterken, waarna moeder en kind 6 maanden als nog op transport werden gezet. Mogelijk door een andere offiscier. Het meest indrukwekkend vond ik het herdenkingsmonument met de namen van de omgekomen kinderen, sommigen slechts aan paar maanden oud. Wat het museum ons leert is dat wij mensen niet direct moeten veroordelen. De grens tusssen wie goed was en wie fout een stuk difuseren, een stuk complexeer is dan tijdens de oorlog gedacht. Omstandigheden bepaleb voor een groot deel ons handelen. Vanui die gedachte is het best bijzoinder, wellicht wek vreemd, dat pal naast dit herdenkingsmonumenten, de meest beveioligde gevangenis van ons land gesitueerd is. Zijn de mensen die daar gevangen zittten niet ook gewoon een product van hun omgeving, de omstandigheden? Hadden deze mensen in een andere omgeving, onder andere omstandigheden, ook anders gehandeld kunnen hebben? Het was een indrukwekkend intermesso, bijzonder dus dat de NS wandelroute hier niet langsloopt. Wij vervolgen na de koffie onze weg, langs de wachttorens, richting het Dongelenskanaal. Dit kanaal volgen wij gedurende langere tijd aan de rechterkant. Een prachig stuk over een graspad. Nadat wij onder een brug doorgelopen zijn is het nog een klein stukje door een bos om weer binnen de bebouwde kom te komen. Het bospad blijkt echter afgezet. Wij lopen een klein stukje terug, het tallut op, op de weg is het direct links de Reutsedijk op en even later zijn wij weer op de route. Het Isabella Fort is een prachtig voorbeeld van een nieuw bestemming voor een oud fort. Binnen de muren bevinden zicht prachtige appartementen, woningen, maar ook bedrijven en bedrijfjes met ergens aan de rand ook een foodhal. Door de poort lopen wij verder richting Den Bosch. Over een hoge brug passeren wij de snelweg en het spoor. Het is een kort stukje tot de drukke Vughtseweg. Hier missen wij even de bordjes. Het was de weg over en achter de huizen langs de Dommel. Een pad achter de huizen met elk een aanlegstijger of terrasje aan het water, met daarachter een geweldig uitzicht over de Bosche Broek. Vlakvoor de brug naar het centrum moeten wij langs een wenteltrap naar beneden. Beneden gekomen loopt er naar rechts een flonderpad onder de brug door, wij moeten naar links riching een voetpondje.
Het is een vrij eenvoudig systeem, het pondje zit aan beide kant met een ketting verbonden met de wal. Door op het pondje te draaien aan het wiel aan de kant waar je heen moet komt de pond vooruit. Wij staan met vrij veel mensen op het pondje en aan beide kant besluit iemand te gaan draaien aan het wiel, met als resutaat dat wij niet voorruit komen. Tot het moment dat de jongen aan de achterkant van het pondje te horen krijgt “Stop daar nu mee! Hier heb je toch geen verstand van, jij studeert geschiendenis.” De jongen stop direct maar begint daarna een verhaal over Jheronimus Bosch die eigenlijk Van Aken heet. Als wij aan de overkant zijn is de korte geschiedenis les te einde. Wij lopen verder langs de Dommel, aan de overkant het Noord Brabantsmuseum en even daarna Bastion Oranje. Bij de eerst volgende brug steken wij over en lopen de stad in richting de Sint Jan die volledig in de stijgers staat. Het is enorm druk, je kan bijna over de hoofden lopen. Vlakbij het station stoppen we nog even voor een ijsje. Banketbakkerij Jan de Groot laten wij links liggen. Voor het station druk in de navigatie uit. De laatste vier kilometer vanaf het station is bijna rechtdoor. Eind van de middag komen we thuis, tijd voor een bakkie koffie.
Geef een reactie