Mijn rijexamen was, laten we zeggen, traumatisch. Ik heb er in totaal vijf jaar over gedaan om mijn rijbewijs te halen. Niet dat ik vijf jaar aaneengesloten rijles heb gehad overigens. Nee, er zaten periodes tussen dat ik het echt had gehad met autorijden. Periodes dat ik het nut van een rijbewijs niet kon in zien en dat ik, voor die momenten dat ik toch een auto nodig had, wel op zoek ging naar een chauffeur. Het zat dan ook niet altijd mee; de examinator en ik zullen nooit goede vrienden worden.
Het zal een vrijdagmorgen, voorjaar ’83 geweest zijn, toen ik voor de eerste keer richting het CBR fietste voor mijn praktijk examen. De zaal was vrijwel leeg. Slechts een andere examenkandidaat mocht net zo vroeg onder het mes. Na een kort gesprek mocht ik mee naar de auto; stoel goed zetten, spiegels controleren. De jongedame die gelijke tijd mocht afrijden was iets sneller met de spiegels. Bij de eerste poging weg te rijden reed zij de auto achteruit de struiken in. Al met al was ik toch sneller weg.
“Aan het eind van de straat mag je de dubbele rijbaan oversteken en dan linksaf,” zei de examinator.
“Richting de markt,” zei ik. De examinator reageerde niet.
In mijn spiegel zag ik dat de dame haar auto op de dubbele rijbaan had stil gezet. Ik heb haar onderweg niet meer gezien.
Na een rit die langer leek te duren dan in werkelijkheid parkeerde ik de auto keurig bij het CBR. Hoewel ik er op voorhand enorm tegenop zag had ik er nu toch een goed gevoel over. Het was goed gegaan, geen ingreep en jawel het fileparkeren ging goed.
Binnengekomen bleek de jongedame al terug te zijn.
“Afgezien van de twee schoonheidsfoutjes in het begin was het verder een prima prestatie, ” hoorde ik haar examinator zeggen, “Van harte gefeliciteerd.”
Nadat wij waren gaan zitten keek mijn examinator mij doordringend aan.
“Ik vond het een prima rit,” begon hij, “maar ik ben toch van mening dat het beter kan. Jij zult echt beter in je spiegels moeten kijken. Ik denk dat dit de volgende keer gaat lukken.”
Ik was perplex. Wat deed ik fout? Hoezo meer in de spiegels kijken? Op vrijdagmorgen langs een drukke markt; ik het het rennende kind ruim op tijd gezien en er op geanticipeerd. Allemaal dingen die door mijn hoofd heen gingen, maar die ik niet zei.
Teleurgesteld fietste ik naar huis. Thuis gekomen kwamen de emoties.
Hoe kan je slagen voor je rijbewijs als je de auto achteruit de struiken in rijdt? Hoe kan je slagen als je midden op een dubbele rijbaan bij het oversteken zo weinig gas geeft dat de motor wel af moet slaan? Wat ik niet blond genoeg?
Boos ben ik diezelfde dag nog langs de rijschool gegaan. Mijn rij instructeur zat aan de koffie. Nadat ik mijn verhaal deed moest hij wel lachen.
“Dat rokje hè, dat deed ’t ‘m.”
Hij vond het een goed idee om direct weer een examen aan te vragen. Het was niet nodig om vooraf nog extra lessen te nemen. Het zat wel goed met mijn rijvaardigheid.
Anderhalve maand later mocht ik weer aan de bak. Supergemotiveerd, de adrenaline deed zijn werk. Ik zou mij niet nogmaals zo laten weg zetten. Ik zou even laten zien dat ik het kon. Nee van zenuwen was geen sprake. Het examen verliep dramatisch. In een poging om het goed te doen, had ik richting gegeven bij het invoegen op de snelweg. Levensgevaarlijk, vond de examinator. Hiermee eiste ik mij een plek op de snelweg op.
Vijf jaar, nog twee examens en een hand vol lessen later fietste ik andermaal richting het CBR. Ik zette mijn fiets in het rek. Binnengekomen in de nog donkere zaal zag ik, achter een tafeltje, een bekend gezicht.
“Mijnheer Brinkman, welkom gaat u zitten. Heeft u trek ik een kopje koffie?”
“Herkent u mij nog, ik heb uw eerste rij examen afgenomen,” ging hij verder.
Er begon mij wat te dagen. Sommige dingen wil je toch het liefst verdringen.
“Ik heb u genaaid, die eerste keer. U had pech. Het was vrijdag, ik had al veel geslaagden gehad die week; maar ik maak het goed met u.”
Ik wist niet wat ik hoorde. Volslagen verbouwereerd over wat ik hoorde staarde ik hem aan.
“Kom, als u er klaar voor bent, gaan we maar vertrekken.”
Mijn examen was inderdaad een goedmakertje. Na ruim 15 minuten mocht ik de auto weer bij het CBR parkeren. Ik had een stukje over de snelweg moeten rijden en had verder geen bijzondere verrichting behoeven doen.
Mijn vader snapte het direct. Ik kreeg een weekend later zijn Opel Omega mee voor het Wall concert van Robert Waters in Berlijn. Net een week mijn rijbewijs en dan met zo’n auto naar de oude DDR, naar de wereldstad Berlijn. Dat heet vertrouwen. Sindsdien rijd ik schadevrij rond. Autorijden is overigens nooit een echte hobby geworden.
Examens, ik heb daar wat mee. Opvallend is dat ik het beste presteer als er geen druk op ligt. Tijdens mijn schoolexamens lag ik hele dagen in het zwembad.Ik ging er vanuit dat als ik er nu nog voor zou moeten leren, ik te laat was. Het leren had gedurende het schooljaar moeten gebeuren. Voor mij geen kauwgom of Valeriaantabletten. Mijn schoolexamens verliepen ook perfect. Voor mij is ook belangrijk dat ik mij serieus genomen voel door de ander. Na mijn eerste rij-examen ging ik de examens die volgde met een zekere druk tegemoet. Niet wetend wanneer het goed genoeg is, is frustrerend. Positieve feedback, vertrouwen in iemand hebben, is zo belangrijk! Mijn vader gaf mij direct het vertrouwen; ik kreeg zijn auto mee. Zonder een probleem reed ik er een week na mijn rij-examen mee naar Berlijn en weer terug. Ik denk dat dit soort zaken niet alleen voor mij belangrijk zijn maar voor heel veel mensen. Ik denk dat sporters beter presteren als duidelijk is wat er van hen wordt gevraagd. Als het niet goed is, prima maar wees eerlijk. Wees ook duidelijk over wat er verbeterd moet worden, blijf hierin niet in algemeenheden hangen. Wees concreet. Voor sporters is vertrouwen ook belangrijk. Een speler die te horen krijgt: ‘Als jij maar een fout maakt, dan ga ik je wisselen’ zal die fout ook gaan maken. Geef spelers een vergezicht. Geef hen die auto naar Berlijn, gewoon omdat je weet dat ze het kunnen.
Geef een reactie