Mijn droomhuis? Vroeger ging het echt over het huis. Tegenwoordig gaat het ons steeds meer om de omgeving, de ruimte om het huis. Wij hebben ooit een bezichtiging gehad van ons huis, waarbij ons gevraagd werd wie onze buren waren en of wij een beetje konden opschieten met onze buren. De omgeving was voor deze mensen belangrijker dan het huis. Het zette ons wel aan het denken. Zijn leuke buren niet veel belanglijker dan het droomhuis?
Hieronder begint het eerste hoofdstuk van mijn nieuwste boek. Centraal in het boek staat een landhuis of eigenlijk gaat ook hier om om de omgeving. Of het mijn ideale huis zou kunnen zijn vraag ik mij af. Het is wel een omgeving waar van alles gebeurd.
Hoofdstuk 1
Op een zonnige zaterdagochtend, terwijl de andere kinderen uit het dorp vrolijk buiten speelden, stonden Lucas en zijn broers in een rij opgesteld op het uitgestrekte gazon van Groot Bruinschoten. De vroege ochtendnevel hing nog boven het gazon, maar de vastberadenheid op het gezicht van hun vader, een streng ogende man in een formele militaire outfit, liet geen ruimte voor tegenspraak.
“Opschieten!” bulderde hun vader met een krachtige stem. “Rechte rug, schouders naar achteren, kin omhoog!”
Lucas en zijn broers wisten dat er geen ontsnappen aan was. Alleen Sophia, Lucas zus, was vrijgesteld van de wekelijkse militaire training. Met tegenzin begonnen ze aan hun militaire training, waarbij ze kruipend door het natte gras moesten tijgeren en hun spieren tot het uiterste moesten drijven met eindeloze push-ups en sit-ups. De geluiden van hun zwoegende ademhaling vulden de ochtendlucht, terwijl de blik van hun vader geen enkele concessie deed aan hun jeugdige vermoeidheid.
Terwijl de zon steeg en de training voortduurde, verlangde Lucas naar de vrijheid om te rennen en te spelen, om zijn energie te uiten op de voetbalvelden of avonturen te beleven met zijn vriendjes. Maar in plaats daarvan werd hij gevangen gehouden in een strak keurslijf van militaire discipline, waar gehoorzaamheid en gehardheid de hoogste prioriteit hadden.
Diep vanbinnen voelde Lucas een ontembare drang om zijn eigen weg te vinden, om uit de schaduw van het imposante landhuis te treden, weg van zijn ouders en zijn eigen avonturen te beleven. Maar voor nu, in deze verstilde ochtenduren op het landgoed, was hij gedwongen om gehoorzaam te zijn aan de veeleisende verwachtingen van zijn vader en te dromen van een toekomst waarin hij zijn eigen pad kon bewandelen.
Met elke militaire training, elke stap die ze zetten op het pad van discipline en orde, groeide Lucas’ verlangen naar vrijheid en avontuur. Ergens in de diepten van zijn vastberaden ogen brandde een ontembaar vuur dat zich niet zo gemakkelijk liet beteugelen.
En zo begon Lucas, te midden van de groene pracht van Groot Bruinschoten, zijn eigen innerlijke strijd om te ontsnappen aan de druk van zijn ouders en verlangen naar vrijheid.
Groot Bruinschoten was een imposant landhuis, omgeven door weelderige natuur.
Het landhuis stond majestueus aan de rand van een groot bos, waarvan de eeuwenoude bomen hun takken uitstrekken naar de hemel. Het landhuis was een statig gebouw met een gevel van witte stenen. De gevel was versierd met prachtige architectonische details, zoals sierlijke pilasters en elegante raamkozijnen.
Bij het naderen van het landhuis kwam je over een lange oprijlaan, geflankeerd door eeuwenoude eikenbomen die een natuurlijke boog creëren en een majestueuze entree bieden. De oprijlaan leidde naar een ruime binnenplein, omgeven door verschillende gebouwen die diende als stallen voor de paarden.
De stallen waren robuust en ooit goed onderhouden. Ze hadden houten gevels met gedetailleerde timmerwerkdetails. Grote houten deuren stonden open, waardoor een zachte bries naar binnen stroomt. Binnen in de stallen was er altijd een gevoel van rust en bedrijvigheid tegelijk. Het geluid van paardenhoeven die op de vloer tikken en het zachte hinniken van de dieren vulde de lucht. Zo herinnerde Lucas zich zijn geboortehuis.
Naast de stallen strekte het grote bos zich uit. De bomen vormen een dicht bladerdak dat het zonlicht filterde, waardoor een betoverend schouwspel van lichtstralen op de bosbodem ontstaat. Het geluid van fluitende vogels en het ruisen van de bladeren vult de lucht. Het bos ademde een gevoel van vrede en mystiek uit.
Achter het bos bevond zich een uitgestrekt heideveld. Het palet van kleuren varieert van zacht paars tot warm geel, afhankelijk van het seizoen. Het heideveld is bedekt met een tapijt van bloeiende heide, dat zich uitstrekt zover het oog reikt. Een plek waar hij weinig kwam omdat vader hen dit ten strengste had verboden
Het landhuis ademde geschiedenis, de geschiedenis van het geslacht Groot Bruinschoten.
Als je de centrale hal binnen stapte werd je blik onmiddellijk getrokken naar de imposante statieportretten van zijn voorouders. Allemaal mannen met een hoge militaire rang. Trotse blikken keken je strak aan.
Lucas was de oudste van vier kinderen die op Groot Bruinschoten opgroeiden. Het landhuis lag net buiten het dorp. Op school kende iedereen Lucas en zijn familie en het was heel normaal dat vriendjes bij hen thuiskwamen. Lucas’s moeder vond dat altijd heel gezellig. Net als zijn vader was ook Lucas vader legerofficier. Hij was voor zijn werk veel op reis, maar als hij de weekenden thuis was, verliep alles volgens zijn strenge regels. Alles draaide om discipline en orde. Zo wilde hij dat de kinderen een militaire training kregen.
In het begin was het nog leuk, in bomen klimmen, schuttersputjes graven, later werd dat vervelend. Elk zaterdag moesten ze klaarstaan. Er was er geen tijd voor voetbal of spelen met vriendjes.
In het weekend, leek moeder niets te vertellen te hebben. Vader’s wil was wet. Alles was anders. Zo moesten ze in een rij bij de ontbijttafel staan en mochten ze pas gaan zitten als vader ging zitten. Als de kinderen zich niet aan vaders regels hielden, kreeg je de wind van voren.
Lucas’s moeder was een lief mens, maar ook zij durfde nooit tegen haar man in te gaan. Als vader aan tafel te keer ging, boog zij zwijgend haar hoofd, maar zij iets. Zij kwam nooit op voor haar kinderen. Als Lucas een pak slaag kreeg van zijn vader, draaide zij zich om en liep de kamer uit.
Na de onverwachte dood van Lucas’ moeder nam de situatie een dramatische wending. Lucas’ vrienden vermeden het huis, en zijn vader werd een nog meedogenlozere tiran. Een onaangename sfeer doordrong het huis. Het leek alsof Lucas vader alle controle verloren had. Het leven dat eens nog ergens warm en levendig was, was nu een beangstigende draaikolk van pijn en verlies.
Terwijl Sophia vrijgesteld was van veel van vaders grillen, werden Lucas en zijn broers elke avond onder toezicht van een ingehuurde leraar aan tafeltjes gezet om huiswerk te maken. Het was een strikt regime waar geen ruimte was voor afwijkingen. Spijpelen was geen optie.
Lucas, de oudste van het gezin, was ongeveer zestien jaar oud en probeerde zich te verzetten tegen de strenge regels van hun vader, maar daar betaalde hij de zware prijs voor. Hij werd vaak geslagen, vernederd voor zelfs de kleinste zaken. Als hij het avondeten niet lekker vond, kreeg hij het de volgende dag koud als ontbijt. Als hij niet goed presteerde tijdens hun militaire exercities of tijdens het maken van huiswerk, werd hij opgesloten in de kelder. Zijn vader scheen er plezier in te hebben Lucas te kwellen.
Vader was door de weeks altijd weg, maar op de zaterdagen was er geen ontkomen aan: dan ondergingen ze een militaire training. Sophia was de enige die hiervan gevrijwaard was. Rutger, Lucas’s jongste broertje, genoot er met volle teugen van. Tom, de andere helft van de tweeling, had er een stuk minder zin in. Toch deed hij altijd gedwee wat zijn vader eiste. Lucas fungeerde op de een of andere manier als bliksemafleider. Alle negatieve aandacht van vader was op Lucas gericht. Het heeft hem gevormd. Het maakte hem onzeker, over wie hij was, over wat hij wilde. Hoewel het voor hem waarschijnlijk beter was geweest om vroeg het ouderlijk huis te verlaten, bleef hij er langer dan goed voor hem was.
Geef een reactie