Ik las de vraag in eerste instantie verkeerd. Ik had de laatste drie woorden ‘op jouw leeftijd’ gemist.
Ik vermoed dat Freud hier wel iets van had gevonden. Ik ben bijna 62 en afgezien van het feit dat ik steeds minder haar op mijn hoofd heb, voel ik mij nog geen 62. De kapper herinnert mij er wel telkens aan dat de jaren ook voor mij gaan tellen. Onze twee oudste kinderen zijn al een tijdje het huis uit. Onze jongste zoon, nu 23, woont nog thuis. Hij hoopt echt op korte termijn ook het ouderlijk huis te verlaten en dat is prima. Ook hij is er aan toe. Als ik zelf echter in de spiegel kijk, moet ik vaststellen dat ik op zijn leeftijd ook nog thuis woonde. Sterker nog, ik ging pas op 26e jarige leeftijd op me zelf wonen. Je moet dan weten dat ik uit een gezin kom met nog vier broers en dat ik ook nog eens de eerste was die het huis uit ging. Op mijn leeftijd hadden wij ouders dus nog gewoon vijf zoons in huis. Ik weet haast zeker dat mijn moeder dit helemaal prima vond. Ik denk dat mijn vader, hoewel hij dat nooit uitsprak, het eigenlijk wel goed had gevonden als wij eerder de vleugels hadden uitgeslagen. Twee van mijn broers hebben al vanaf jong diabetes. Dit is best een enorme zorg geweest voor mijn ouders. Het huishouden kwam welhaast volledig op de schouders van mijn moeder terecht. Mijn vader was toen ik nog echt jong was de vader die met ons ging voetballen, met ons wandelingen maakte door de Waterleiding duinen en ondertussen ons spannende verhalen over Gandalf, Frodo en Sam vertelde en geloof het of niet maar ik heb echt Legolas gezien in de duinen. Toen mijn vader 62 was, was er geen tijd meer voor lange wandelingen of voetballen op het het veld achter het huis. Hij was druk met zijn carriere. Niet dat hij dat altijd erg leuk vond, maar met een gezin van 7 personen was dit, denk ik wel eens strikt noodzakelijk.
Hoe het nu echt zat, wat hen echt bezighield, kan ik ze niet meer vragen. Mijn moeder is bijna 15 jaar geleden plots overleden. Vandaag is het exact 12 jaar geleden dat mijn vader is overleden. De tijd gaat verder.
Laat een reactie achter bij GeesjeReactie annuleren