Het komt er toch van de parlementaire enquete over de Corona Crisis. Ik werkte, aan het begin van de eerste Corona golf bij een zorginstelling in Den Haag. Elke dag reed ik vanuit het oosten van het land naar Den Haag. Elke dag nam ik de eerste trein en op het Centraal Station in Den Haag nog de tram naar mijn eindbestemming. In de trein kon ik altijd nog wel even slapen en aan het eind van de dag nog even de laatste stukken, verslagen, rapportages afronden. Het waren lange dagen, erg vroeg op en elke dag erg laat thuis. Ik sliep in die periode erg slecht, at ongezond, een snelle hap op het station. Ik kreeg steeds vaker enorme dorst, moest dan ’s nachts regelmatig naar het toilet, waardoor ik nog slechter sliep. Het was niet goed voor mijn gezondheid. Ik kon dit volhouden omdat ik het werk erg leuk vond. Ik was in mijn functie mede-verantwoordelijk voor de veiligheid en gezondheid van mijn collega’s en dat is binnen een zorginstelling in een grote stad, best een uitdaging en uitdagingen zijn er om aan te gaan. Toch trok mijn lichaam aan de bel. Nadat ik toch maar eens met mijn klachten bij de huisarts was langs gegaan bleek na een bloedonderzoek dat ik wel een hele hoge bloedsuikerspiegel had. Ik had Diabetes. Na een week in het ziekenhuis te hebben gelegen werd ik naar huis gestuurd. Het contact met mijn internist en later de huisarts verliep online. Echt een week na mijn ontslag uit het ziekenhuis zaten wij min of meer in de eerste Coronagolf. Dit had niet alleen gevolgen voor mijn contacten met de artsen, maar het had ook gevolgen voor mijn werk in Den Haag. De bedrijfsarts was namelijk van mening dat ik, gezien mijn leeftijd, het feit dat ik nu Diabetes had maar niet meer naar Den Haag moest komen. Dit was een te groot risico. Dit had gevolgen voor mijn baan. Ik zat in mijn tweede jaar contract en had echt enkele dagen voordat ik in het ziekenhuis belandde een mondelinge toezegging gehad van mijn leidinggevende dat mijn tijdelijk contract omgezet zou worden in een contract onbepaalde tijd. De nieuwe werkelijkheid maakte dat men terugkwam op deze mondelinge toezegging. Mijn contract werd niet omgezet in een contract onbepaalde tijd, maar werd einde contract niet verlengd. Ik was hier enorm kwaad over, teleurgesteld en ik niet alleen. Ook de Ondernemingsraad was not-amused. Ik merkte echter hoe meer ik mij hierover opwond hoe slechter dit was voor echt letterlijk mijn gezondheid. Ik moest leren loslaten. Het los laten, mij niet druk maken om de situatie waar ik plots in verzeild was geraakt was enorm goed voor mijn gezondheid. Ik had en heb een heel aardige CV, veel ervaring in mijn vak en had dan ook snel een nieuwe uitdaging gevonden. Andermaal binnen een zorginstelling, vergelijkbaar werk, maar dan echt een stuk dicherbij huis. Inmiddels was het najaar en zaten wij in de tweede Coronagolf. Collega’s, jonge collega’s die ernstig ziek werden, maar ook cliënten die nadat ze de eerste ziekteverschijnselen kregen ook snel overleden waren. Wat dit deed met nabestaanden, maar ook met collega’s is met geen pen te beschrijven.
Heel recent was ik aanwezig bij een congres over arbeidsomstandigheden en veiligheid. Nu bezoek ik vaker een congres, maar dit congres was meer een klein, bijna intiem, samenzijn met vakgenoten. Ik denk dat er maximaal zo’n dertig aanwezigen waren. Een van de spekers was Ira Helschoot, hoogleraar bestuurskunde, gespecialiseerd in Besturen van veiligheid, in het bijzonder crisisbeheersing en fysieke veiligheid. Hij pleitte er voor om kritische naar regelgeving te kijken. Het zou wel eens kunnen dat hoe meer regels wij hebben, hoe ontveiliger het wordt. Het hebben van regelgeving ontslaat ons namelijk niet van het zelf nadenken, het gebruiken van gezond verstand. Hij benoemde ook een aardig voorbeeld. Volvo heeft in zijn marketing strategie enorm ingezet op de beeldvorming dat Volvo’s enorm veilige auto’s zijn. Objectief zijn Volvo’s ook veilige auto’s, maar het feit is wel dat volvo’s relatief vaak bij verkeersongevallen betrokken zijn. Het lijkt er dus op dat het feit dat de Volvo een veilige auto is leidt tot onveiliger rijgedrag van de chauffeur. Tot zo ver de Volvo. Ik vraag mij namelijk serieus af of gezond verstand echt bestaat of dat wij niet allemaal door onze primaire driften worden gedreven.
Terwijl bekend is dat het coronavirus leidt tot vele besmettingen en doden, wordt in de nieuwe paniek ‘normale’ sterfte vergeten, betogen Helsloot en Olsthoorn in deze opiniebijdrage in de Volkskrant.
Ik werkte inmiddels in een een verpleeghuis organisatie, Corona greep om ons heen. Er gingen meer mensen dood en echt, daar zaten vast mensen bij die zonder Corona ook zouden zijn overleden. In de 2e Kamer waren er, zich volksvertegenwoordiger noemende mensen, die het hadden over het wegsnoeien van dor hout, gewoon een natuurlijk proces. Plots voelde ik dat heel dichtbij.
Ja, er was paniek en ja misschien hadden er ook andere maatregelen genomen en misschien wel kunnen worden. De keuze’s die je maakt hangt ook af van de scoop die je hebt. Heb je diep ingezoomd of kijk je vanuit de spreekwoordelijke helicopter naar hetzelfde probleem. Je kijkt naar hetzelfde maar ziet iets anders.
Ik zal de laatste zijn die dat zal ontkennen, ik was notabene mijn baan kwijt geraakt door die hele Corona crisis. Het idiote is alleen dat wij dat nu kunnen zeggen, met de kennis van nu. Ook zo’n iemand als Nostradamus kan je alleen maar achteraf verklaren, aan de voorkant is het een difuse glazebol. Ik sprak laatst een boer en ze hebben niet altijd gelijk, maar in dit geval had deze boer het absoluut bij het rechte eind:
“Achteraf kan je de koe in de kont kieken!”
Geef een reactie