Het pad werd smaller, Elias deed zijn rugzak af en met zijn rug tegen de rotswand schoof hij voorzichtig verder.
Elias verplaatste telkens zijn rugzak een beetje met zijn voet om vervolgens voorzichtig vooruit te komen. Doordat hij nu met zijn rug tegen de rotswand aan stond had hij nu ook beter zicht op wat er onder hem gebeurde. Plots meende hij dat hij, een stuk lager, mensen zag lopen. Doordat de zon vol in zijn gezicht scheen kon hij het niet goed. Elias bleef een moment staan. Hij hield zijn hand boven zijn ogen, maar toen hij niets bijzonders zag, ging hij er vanuit dat hij zich vergist had. Hij verplaatste zijn rugzak weer een stukje en schuifelde verder omhoog. Na een uur klimmen, bevond Elias zich nog geen 100 meter hoger. De rotswand torenden hoog boven hem.
Plotseling werd de lucht zwaar en donker. Dreigende wolken pakten samen, en de eerste druppels van een naderende storm begonnen te vallen. Elias wist dat hij snel een veilig heenkomen moesten vinden. De richel waarover hij liep werd gladder. Elias voelde zijn hart in zijn keel kloppen. Waar kon hij schuilen?
Behoedzaam probeerde hij verder te komen, telkens proberend zijn evenwicht te bewaren. Met nieuwe energie vervolgden hij zijn weg. De wind gierde om hem heen, maar hij voelden een ongekende kracht die hem voortduwde. Hij kon hier niet opgeven.
Uren gingen voorbij. De zon was al lang ondergegaan en de rots was gehuld in duisternis. In het zwakke schijnsel van de maan klom Elias klom door, z’n adem wolkte in de koude nachtlucht. Plots week de rotswand ver naar achteren en vormde iets wat eerst leek op een soort nis. Elias, moe van de inspanningen, gooide zijn rugzak naar binnen, liep de grot in en plofte tegen de wand. Hij legde zich tegen zijn rugzak, sloot z’n ogen en viel snel in slaap.
Geef een reactie