De competitie’s waren nog maar net begonnen. De voorronde van de beker nog niet eens afgerond. Voor ik het door had lag alles al weer een tijdje stil en als ik onze premier mocht geloven was dat nog niet zomaar voorbij. In kleine groepjes werd er nog wel getraind, maar een contactsport als voetbal op ander halve meter, het was wat behelpen. Veel mensen die ik sprak snapte goed waarom dit nodig is, maar dit nam niet weg dat ze het wel moeilijk vonden. Die trainingen waren aardig maar dat voetballlen op anderhalve meter, het bleef behelpen. De spelers die ik sprak hadden allemaal wel ouders, een opa of oma of dichterbij een jonger familielid die tot de risicogroep behoort. De verhalen over leeftijdgenoten die tegen alle verwachtingen in toch in het ziekenhuis waren beland of erger nog op de IC, gingen tijdens de eerste golf nog aan hen voorbij, maar plots kwam het toch dichterbij. Waar ik tijdens de eerste golf vooral zelf bang was ziek te worden maar alles toch, op enige afstand, aan mij voorbij leek te gaan, had ook ik inmiddels in mijn directe nabijheid mensen die in het ziekenhuis opgenomen moesten worden en zelfs gedurende langere tijd op de IC verbleven. Het raakte mij.
Mentale fitheid
Tijdens een workshop over mentale fitheid ging het destijds over het begrip energielek, met andere woorden waar loop je op leeg. Wat maakt dat al je energie in een keer kwijt raakt. Het bleek dat ik erg moeilijk tegen mensen die negatief zijn kon, mensen die alles maar moeilijk en ingewikkeld vinden. Het bleek dat ik en dat staat hier bijna haaks op, het enorm fijn vind om te denken in kansen. Wat is nog wel mogelijk? Wat kunnen wij nog doen, binnen de nieuwe kaders?
De krachtigste manier om meer positieve emoties te creeëren, om beter met tegenslagen om te kunnen gaan, is dankbaar te zijn met wat je nog wel hebt. Hoe vaker wij bewust stil staan bij wat er goed gaat, bij wat mooi is, hoe makkelijker er ook goede gedachten bij je naar boven komen.
In het voorjaar, net voor wij overspoelt werden door de eerste Coronagolf, belandde ik in het ziekenhuis. Ik bleek diabetes te hebben. Aangezien ik ook een chronisch astmatische bronchitis heb, toch wel overgewicht en niet meer piep jong, behoorde ik plots tot de risicogroep. Door dat laatste raakte ik ook nog mijn baan kwijt. Alle reden zou je denken om kwaad te zijn, depressief te worden, bij de pakken neer te gaan zitten. Ik moet bekennen dat dit mijn eerste reactie was. Ik was boos, kwaad, verdrietig om wat mij overkomen was, om wat mij was aangedaan. Het leverde mij echter niets op. Sterker mijn bloedsuikerwaardes ging tegen alles in, weer omhoog. Stress bleek niet goed voor mijn gezondheid.
Ik ben daarna, op de eerste plaats, heel praktisch, op mijn eten gaan letten. Doordat ik toch thuis zat, had ik alle tijd. Er maakte zoveel mogelijk koolhydraatarme maaltijden. Ik ging meer sporten, iets wat door mijn drukke baan er volledig bij in was geschoten. Voor de boodschappen ging ik niet meer met de auto maar gewoon op de fiets. Tot slot ben ik een dagboek gaan bijhouden, aan het einde van de dag, schreef ik telkens drie dingen op waar ik dankbaar voor was. Noem het zweverig en ik moet zeggen, ik zag het in het begin niet echt zitten, maar het hielp wel om een positieve focus te krijgen. Alles wat je aandacht geeft groeit. Geef je dus het negatieve aandacht, zal dat groeien. Geef je het positieve aandacht, dan zal dat groeien. Het aandacht geven aan positieve dingen is ook niet iets van ‘dat doe ik vandaag even, kijken of het werkt’. Het gaat om een onderhoudsdosering. Mag je dan niet stil staan bij zaken die je moeilijk en ingewikkeld vindt? O ja zeker wel, maar probeer ook altijd te blijven zien wat nog wel goed gaat.
Tijdens die eerste Coronagolf viel mij op dat heel veel mensen het weliswaar moeilijk en vervelend vonden, maar dat men ergens door had waarvoor die maatregelen nodig waren. Er onstonden ook allerlei initiatieven. Zo werden op Social Media allerlei challenges gedeeld, bekende en minder bekende sporters daagde hun volgers uit om thuis, in huis, of in de tuin te blijven oefenen, te blijven trainen. De uitdagingen hadden een oplopende moeilijkheidsgraad. Fantastisch!!! Voor mijn jongste zoon hielden de trainingen plotseling op en ook de competitie lag stil. Best heel vreemd, hij werd met zijn team kampioen geworden, was gepromoveerd, terwijl de competitie niet eens meer werd uitgespeeld. Hij heeft in die periode, echter zelf geen seconde minder gesport. Hij schafde voor thuis allerlei halters, trainingsbanden, een trainingsbankje en trainde zo’n beetje elke dag. Mijn dochter, werkzaam als personal trainer, heeft geen seconde minder werk gehad. De personal training en de bootcamp werden vanuit de tuin verzorgd. De laptop op de tuintafel en al haar klanten deden in hun eigen tuin, woonkamer, de oefeningen mee. In plaats van een halter, een liter fles cola. Ik kan hier zo blij van worden. Het denken in mogelijkheden in plaats van onmogelijkheden.
In mijn vriendenkring was men tijdens de eerste golf nog redelijk actief. Er werd buiten getraind, met kleinere groepen. Er werd gekeken naar wat nog wel mogelijk was. Later werd het redelijk stil. Sommige bleken echt gestopt, alle activiteiten lagen stil. Van vrienden in de VS hoorde ik dat in sommige staten alle activiteiten voor bijna een jaar vooruit stil lagen. Er gebeurde helemaal niets meer. Bijzonder want weer andere trainers, in weer andere staten, proberen binnen de kaders wel tot activiteiten te komen. Hoe je naar situaties kijkt, hangt toch weer erg af van de scoop, die bril waar je mee kijkt.
Vanuit de Veiligheidskunde weten we dat veiligheid binnen zekere marges dient te verlopen. Veiligheid is geen lineair proces. Om te voorkomen dat je buiten deze marges komt sprak je veiligheidsmaatregelen af. Het dragen van mondkapjes, het houden van andere halve meter afstand, hygiënische maatregelen als het wassen van je handen, het in je ellebogen hoesten, dat soort maatregelen. Daar binnen was van alles mogelijk. Als je doel was dat het gewoon moet blijven zoals het was, dat ging even niet gebeuren. Een curve die ver buiten de marge valt, waarbij heel veel mensen ziek worden, waarmee je weer anderen zou besmetten en mensen zouden overlijden, is een scenario dat niet veel mensen zullen wensen.
Denken in mogelijkheden en dankbaar zijn met wat je wel hebt.
Geef een reactie